مارتیک

Martik

مارتیک قره‌خانیان (Martik) در ۲۶ تیر ۱۳۲۸ در محله فرح‌آباد آبادان به دنیا آمد. آبادان آن سال‌ها، با کارکنان انگلیسی و آمریکایی پالایشگاه، شهری با حال‌وهوای غربی بود و مارتیک با موسیقی انگلیسی‌زبان بزرگ شد. الویس پریسلی و بیل هیلی اولین الگوهایش بودند و تصویر بیل هیلی با گیتاری روی گردن، او را هشت‌نه‌ساله پای کلاس گیتار نشاند. با یک دوست آشوری‌تبار گروهی به اسم «نفت بویز» درست کرد و اولین اجرای تلویزیونی‌اش را با همین گروه در تلویزیون آبادان داشت. حدود پانزده سالگی خانواده‌اش به تهران آمدند و مارتیک کارش را با گیتار زدن و خواندن ترانه‌های خارجی شروع کرد. در سال ۱۳۴۹ گوگوش او را در یک اجرای گروه «سول‌بند» دید؛ مارتیک به ارکستر گوگوش پیوست و بعدها سرپرست ارکستر او شد. اولین ملودی‌اش، «چلچله»، سال ۱۳۵۴ با صدای حسن شماعی‌زاده منتشر شد و درِ آهنگسازی را برایش باز کرد. کمی بعد با «حریر» و با ترانه‌ای از زویا زاکاریان، خودش هم به‌عنوان خواننده شناخته شد و اولین آلبومش را در سال ۱۳۵۶ منتشر کرد.

محمد اصفهانی

Mohammad Esfahani

محمد اصفهانی (Mohammad Esfahani)، با نام اصلی محمدمهدی واعظی، در ۱۴ تیر ۱۳۴۵ در تهران به دنیا آمد. پدرش پزشک بود و اصالتی اصفهانی داشت. محمدمهدی از کودکی قرائت قرآن را آموخت و در مسابقات قرآن نوجوانان مقام گرفت. بعد وارد دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران شد و سال ۱۳۷۶ فارغ‌التحصیل شد؛ به همین خاطر هنوز هم خیلی‌ها او را «دکتر» صدا می‌زنند. آواز ایرانی را در مکتب محمدرضا شجریان و علی جهاندار آموخت و موفق به دریافت گواهینامه درجه یک هنری در خوانندگی موسیقی سنتی شد. اولین تجربه حرفه‌ای‌اش سال ۱۳۷۳ بود: تیتراژ سریال «آوای فاخته». از همان‌جا تیتراژ به امضای کار او تبدیل شد و بیش از پانزده تیتراژ سریال و فیلم خواند؛ از «ولایت عشق» و «پهلوانان نمی‌میرند» تا «زیر هشت»، «اخراجی‌ها» و «یه تیکه زمین» که سال ۱۳۹۱ برایش عنوان بهترین خواننده تیتراژ را به همراه داشت.

حمید هیراد

Hamid Hiraad

حمید هیراد (Hamid Hiraad)، با نام اصلی حمید حسین‌زاده، در ۱ بهمن ۱۳۷۰ در تهران و در خانواده‌ای اهل رودسر به دنیا آمد؛ کوچک‌ترین فرزند خانواده‌ای پنج‌نفره. از شش سالگی به کلاس موسیقی رفت، پانزده سالگی با شعر آشنا شد و اول سراغ موسیقی سنتی و ترانه‌سرایی رفت. مادرش را همیشه «حامی اصلی» زندگی هنری‌اش می‌دانست و درباره نام هنری‌اش می‌گفت: «هیراد را مردم انتخاب کرده‌اند.» یکی از آثار سنتی‌اش به دست شرکت «آوازی‌نو» رسید و همکاری‌اش شروع شد. اسفند ۱۳۹۵ اولین کار حرفه‌ای‌اش، «بی‌تاب»، با پازل‌بند منتشر شد. اردیبهشت ۱۳۹۶ «مستم کن» آمد و دو ماه بعد «دلارام»، باز هم با پازل‌بند، او را به شهرت رساند. هیراد تحریرهای آواز ایرانی و ساختار دستگاهی را با تنظیم‌های پاپ، هاوس و الکترونیک ترکیب کرد و در شعرهایش از مولانا، حافظ و سعدی هم وام گرفت.

کسری زاهدی

Kasra Zahedi

کسری زاهدی (Kasra Zahedi) ۵ خرداد ۱۳۶۹ در تهران به دنیا آمد؛ پسر علیرضا زاهدی، یکی از جانبازان جنگ. ده ساله بود که موسیقی را شروع کرد و پیانو و گیتار سازهای اصلی او هستند. از هفده سالگی آهنگسازی و خوانندگی را جدی گرفت. کسری از سال ۱۳۹۵ آهنگ‌هایش را منتشر کرد و خیلی زود مخاطبانش را پیدا کرد. «زبونم لال» و «دریا شو» دو آهنگی بودند که او را میان مردم معروف کردند. او ترانه هم می‌نویسد و «مو به مو» با ترانه خودش نامزد بهترین ترانه جشن حافظ شد. بعضی از کارهایش را پازل‌بند تنظیم کرده است.

علی خدابنده

Ali Khodabandeh

علی خدابنده (Ali Khodabandeh) خرداد ۱۳۷۳ به دنیا آمد و در رشته موسیقی لیسانس گرفته است. او با صدای متفاوت و سبک خودش، در مدت کوتاهی توجه زیادی را به خود جلب کرد و طرفداران زیادی پیدا کرد. آهنگ «خرابش می‌کنم» که سال ۱۳۹۸ منتشر شد، شناخته‌شده‌ترین کار اوست؛ ترانه‌ای عاشقانه با جمله «خودم خرابش می‌کنم سر راه عشقمون هرچی سده» که خیلی‌ها آن را زمزمه کردند. علی خدابنده بعد از آن هم با تک‌آهنگ‌های عاشقانه کارش را ادامه داده است.

محمد لطفی

Mohammad Lotfi

محمد لطفی (Mohammad Lotfi) سال ۱۳۶۹ در قزوین به دنیا آمد، اما در کرج بزرگ شد و همان‌جا زندگی می‌کند. در رشته الکترونیک لیسانس گرفته، اما علاقه‌اش به موسیقی از بچگی با او بود و از نوجوانی دنبال یاد گرفتنش رفت. بیست‌ویک ساله بود که اولین آهنگش «آرزو» را خواند. بعد از چند سال کار، «نارفیق» او را یک‌شبه مشهور کرد و بعد «رگ» که خرداد ۱۴۰۰ منتشر شد؛ آهنگی با ملودی خودش، ترانه میلاد فلاح و تنظیم حسین غمگین، با جمله «نزدیک‌تر از رگم» که خیلی‌ها آن را زمزمه کردند.