علی لهراسبی

Ali Lohrasbi

علی لهراسبی (Ali Lohrasbi) ۲۰ فروردین ۱۳۵۵ به دنیا آمد. پیانو را نزد مهرداد تاج‌کریمی آموخت، بعد سراغ آهنگسازی برای کودکان و نوجوانان رفت و عضو یک گروه کر دانشجویی شد. سال ۱۳۷۹ چند کارش را برای ارزیابی به صداوسیما داد و خیلی زود اولین تیتراژش را خواند: سریال «کلبه سپید». بعد از آن دو سال سلفژ و تئوری موسیقی را نزد محمدرضا صادقی و بهنام صبوحی خواند تا کارش را محکم‌تر کند. سال ۱۳۸۱ تیتراژ «دریایی‌ها» را خواند و سال ۱۳۸۴ آلبومی با همین نام منتشر کرد. تیتراژ «بیراهه» در سال ۱۳۸۵ مقدمه آلبوم «مثلث» شد؛ با ترانه‌هایی مثل «بیراهه‌ها»، «یه روز سرد پاییزی» و «عطر بارون». بزرگ‌ترین کنسرتش شهریور ۱۳۸۶ در کاخ سعدآباد برگزار شد و آلبوم «۱۴» پاییز ۱۳۸۸ آمد.

مسعود صادقلو

Masoud Sadeghloo

مسعود صادقلو (Masoud Sadeghloo) ۱۹ فروردین ۱۳۶۵ در تهران به دنیا آمد. در نوجوانی و جوانی ورزشکار حرفه‌ای بود و نزدیک هشت سال کشتی را جدی دنبال کرد، اما موسیقی که از کودکی همراهش بود، کم‌کم جای کشتی را گرفت. آواز کلاسیک را نزد محمدرضا صادقی آموخت. قبل از اینکه نامش شناخته شود، با رضا شیری و مسعود جهانی همکاری کرد و از سال ۱۳۹۵ آهنگ‌هایش را جدی منتشر کرد. کارهایش خیلی زود شنیده شدند؛ «هوس‌باز»، «آخر شب»، «دیوونه‌بازی»، «زیر بارونا برقص» و «نیمه گمشده» او را به یکی از نام‌های آشنای پاپ تبدیل کردند. لحن اجرای مسعود امضای خودش را دارد و شنونده خیلی زود صدایش را تشخیص می‌دهد.

امید حاجیلی

Omid Hajili

امید حاجیلی (Omid Hajili) ۲ مهر ۱۳۶۲ در تهران به دنیا آمد. نه ساله پیانو را شروع کرد و یازده ساله وارد هنرستان موسیقی تهران شد. بعد از سه سال ویولن، سازش را به ترومپت تغییر داد و پرکاشن و درامز را هم خودش یاد گرفت. تا لیسانس در همان‌جا ماند و بعد کارشناسی ارشد موسیقی را از دانشگاه هنر گرفت. حاجیلی سال‌ها پیش از اینکه صدایش شناخته شود، ترومپت‌نواز حرفه‌ای بود؛ ده سال در ارکستر سمفونیک تهران، ارکستر فیلارمونیک تهران و ارکسترهای دیگر نواخت، در دانشکده موسیقی صداوسیما و دانشگاه آزاد درس داد و برای علیرضا عصار، سیروان خسروی، محسن چاوشی، علی لهراسبی و خیلی‌های دیگر آهنگ ساخت و تنظیم کرد. رهبر ارکستر ناصر عبداللهی و رضا صادقی هم بوده و از اعضای اصلی گروه «دارکوب» است.

ناصر زینعلی

Naser Zeynali

ناصر زینعلی (Naser Zeynali) ۹ آذر ۱۳۵۸ به دنیا آمد و اهل لرستان است. او سال‌ها پیش از اینکه به‌عنوان خواننده شناخته شود، پشت صحنه کار می‌کرد؛ از سال ۱۳۷۶، در بیست سالگی، به‌عنوان آهنگساز، نوازنده و تنظیم‌کننده وارد موسیقی شد و تجربه زیادی در تولید موسیقی به دست آورد. همین سال‌های طولانی پشت صحنه، وقتی بالاخره خودش جلوی میکروفون رفت، به کارش آمد. آهنگ‌هایش بیشتر عاشقانه و غمگین‌اند و صدایش لحن آرامی دارد که شنونده را همراه می‌کند.

ایرج

Iraj

ایرج (Iraj)، با نام اصلی حسین خواجه‌امیری، در ۱۱ دی ۱۳۱۱ در خالدآباد نطنز به دنیا آمد؛ در خانواده‌ای که آواز در آن ارث بود. پدربزرگش ملا میرزا از خوانندگان نامدار دوره ناصرالدین شاه بود و پدرش نعمت‌الله که ردیف می‌دانست، اولین استادش شد. حسین نوجوان در مراسم تعزیه هم می‌خواند و از تعزیه‌خوان‌هایی که دستگاه‌ها را می‌شناختند، آواز یاد گرفت. بعد از دبستان به تهران آمد و یک مهمانی مسیر زندگی‌اش را عوض کرد: حمید وفادار صدایش را شنید و او را به ابوالحسن صبا معرفی کرد. ایرج از سال ۱۳۲۶ دو سال در مکتب صبا آموزش دید و با معرفی او، بدون هیچ آزمونی به رادیو راه پیدا کرد. کمی بعد وارد دانشکده افسری شد و چون نظامی‌ها نمی‌توانستند با نام اصلی‌شان برنامه اجرا کنند، نام برادرش «ایرج» را برای خودش انتخاب کرد؛ نامی که تا آخر عمر با او ماند. دوستی نزدیکش با اکبر گلپایگانی هم از همان دانشکده افسری شروع شد.

علیرضا افتخاری

Alireza Eftekhari

علیرضا افتخاری (Alireza Eftekhari) در ۱۰ فروردین ۱۳۳۷ در اصفهان، در خانواده‌ای کم‌بضاعت به دنیا آمد. کودک بود که ویولن را نزد طباطبایی یاد گرفت و از دوازده سالگی شاگرد تاج اصفهانی شد و ردیف‌های آوازی را از او آموخت. بعدها از جلیل شهناز و حسن کسائی هم درس گرفت و در سال ۱۳۵۷ در آزمون باربد، در حضور علی‌اکبر شهنازی، داریوش صفوت و علی تجویدی، رتبه اول را به دست آورد. اولین آلبومش «آتش دل» سال ۱۳۶۲ و به توصیه فرامرز پایور، به یاد استادش تاج اصفهانی منتشر شد. در سال‌های بعد با حسین علیزاده «راز و نیاز» و با پرویز مشکاتیان «مقام صبر» را خواند و در اواخر دهه ۶۰ در ژاپن، آلمان، کانادا و بریتانیا کنسرت داد؛ کنسرت «راه ابریشم» در ۲۸ شهر دنیا اجرا شد. در یکی از همین سفرها در ونکوور، شایعه بمب‌گذاری باعث شد او شش ساعت بدون هیچ امکانات صوتی در فضای باز برای مردم بخواند. افتخاری اولین خواننده‌ای بود که بعد از انقلاب اشعار حافظ را به شکل ترانه و تصنیف خواند؛ «روز هجران» و «نفس باد صبا» از این دسته‌اند.