کسری زاهدی

Kasra Zahedi

کسری زاهدی (Kasra Zahedi) ۵ خرداد ۱۳۶۹ در تهران به دنیا آمد؛ پسر علیرضا زاهدی، یکی از جانبازان جنگ. ده ساله بود که موسیقی را شروع کرد و پیانو و گیتار سازهای اصلی او هستند. از هفده سالگی آهنگسازی و خوانندگی را جدی گرفت. کسری از سال ۱۳۹۵ آهنگ‌هایش را منتشر کرد و خیلی زود مخاطبانش را پیدا کرد. «زبونم لال» و «دریا شو» دو آهنگی بودند که او را میان مردم معروف کردند. او ترانه هم می‌نویسد و «مو به مو» با ترانه خودش نامزد بهترین ترانه جشن حافظ شد. بعضی از کارهایش را پازل‌بند تنظیم کرده است.

علی خدابنده

Ali Khodabandeh

علی خدابنده (Ali Khodabandeh) خرداد ۱۳۷۳ به دنیا آمد و در رشته موسیقی لیسانس گرفته است. او با صدای متفاوت و سبک خودش، در مدت کوتاهی توجه زیادی را به خود جلب کرد و طرفداران زیادی پیدا کرد. آهنگ «خرابش می‌کنم» که سال ۱۳۹۸ منتشر شد، شناخته‌شده‌ترین کار اوست؛ ترانه‌ای عاشقانه با جمله «خودم خرابش می‌کنم سر راه عشقمون هرچی سده» که خیلی‌ها آن را زمزمه کردند. علی خدابنده بعد از آن هم با تک‌آهنگ‌های عاشقانه کارش را ادامه داده است.

محمد لطفی

Mohammad Lotfi

محمد لطفی (Mohammad Lotfi) سال ۱۳۶۹ در قزوین به دنیا آمد، اما در کرج بزرگ شد و همان‌جا زندگی می‌کند. در رشته الکترونیک لیسانس گرفته، اما علاقه‌اش به موسیقی از بچگی با او بود و از نوجوانی دنبال یاد گرفتنش رفت. بیست‌ویک ساله بود که اولین آهنگش «آرزو» را خواند. بعد از چند سال کار، «نارفیق» او را یک‌شبه مشهور کرد و بعد «رگ» که خرداد ۱۴۰۰ منتشر شد؛ آهنگی با ملودی خودش، ترانه میلاد فلاح و تنظیم حسین غمگین، با جمله «نزدیک‌تر از رگم» که خیلی‌ها آن را زمزمه کردند.

دلکش

Delkash

دلکش (Delkash)، با نام اصلی عصمت باقرپور بابلی، در ۳ اسفند ۱۳۰۳ در بابل به دنیا آمد؛ دختری که پیش از آنکه خواندن و نوشتن بلد باشد، آوازهای محلی مازندران و قرآن‌خواندن مادرش را از بر بود. دوازده ساله بود که پدرش را از دست داد و مادرش او را با یک راننده کامیون که برنج به تهران می‌برد، راهی پایتخت کرد تا پیش خواهرش زندگی کند و به مدرسه برود. سرنوشت او در یک کلاس سرود مدرسه عوض شد. آموزگار موسیقی متوجه شد صدای این دختر «یک نت بالاتر از همه» می‌خواند و او را به اداره موسیقی کشور برد. روح‌الله خالقی بعد از شنیدن صدایش بی‌درنگ اسمش را نوشت، او را به عبدالعلی وزیری سپرد تا ردیف آواز ایرانی را یاد بگیرد و نام هنری «دلکش» را هم برایش برگزید؛ نامی که از یکی از گوشه‌های موسیقی ایرانی گرفته شده است.

نوش‌آفرین

Nooshafarin

نوش‌آفرین (Nooshafarin)، با نام اصلی فاطمه عبدی گلنگشی، در ۱۱ اسفند ۱۳۳۵ در روستای گلنگش در رودبار گیلان به دنیا آمد. پنج ساله بود که پدر و مادرش از هم جدا شدند. در مدرسه برای هم‌کلاسی‌هایش ترانه می‌خواند و همین تشویق‌ها کم‌کم او را به سمت خوانندگی برد. شانسش را شانزده سالگی، سال ۱۳۵۱، امتحان کرد؛ وقتی دانش‌آموز دبیرستان بود و هم‌زمان کار می‌کرد، یک آگهی استودیو برای پیدا کردن چهره تازه سینما را دید و راهی آنجا شد. در همان سال‌ها با کمک فریدون خشنود اولین ترانه‌اش «قبله» را خواند که نخستین بار در برنامه «میخک نقره‌ای» فریدون فرخزاد پخش شد. خودش گفته این ترانه چهار بار در شورای موسیقی رد شد تا بالاخره اجازه پخش گرفت. او گویندگی در برنامه «شما و رادیو» را هم کنار فرخزاد تجربه کرد.

احسان خواجه‌امیری

Ehsan Khajeamiri

احسان خواجه‌امیری (Ehsan Khajeamiri) در ۷ آبان ۱۳۶۳ در تهران به دنیا آمد؛ پسر ایرج، «پهلوان آواز» ایران. در خانه‌ای که موسیقی همیشه جریان داشت، از پنج سالگی موسیقی را شروع کرد، هفت‌هشت ساله به کلاس سنتور و ویولن رفت و پیانو را از خواهرش الیکا یاد گرفت. دوازده ساله بود که برای یک برنامه کودک آهنگ ساخت. احسان در اصل می‌خواست آهنگساز باشد و خوانندگی را اول شوخی می‌دانست. کارش را با ساختن موسیقی بی‌کلام برای مستندها شروع کرد و آلبوم «خاطرات زندگی» را برای پدرش ساخت. هفده ساله بود که آلبوم مشترک «من و بابا» را با ایرج منتشر کرد و در نوزده سالگی، با خواندن تیتراژ سریال «غریبانه» و ترانه «هر چی آرزوی خوبه»، صدایش به همه خانه‌ها رسید.