هوشمند عقیلی

Hooshmand Aghili

هوشمند عقیلی (Hooshmand Aghili) در مرداد ۱۳۱۶ در محله درغوک آباده به دنیا آمد و بعد با خانواده‌اش به اصفهان رفت. علاقه‌اش به آواز از دبیرستان شروع شد؛ جایی که ترانه‌های دلکش، ویگن، بنان و امین‌الله رشیدی را برای دوستانش می‌خواند. پدرش او را تشویق کرد و هوشمند در دوره‌های جلال‌الدین تاج شرکت کرد و دستگاه‌های همایون و سه‌گاه را نزد او آموخت. بعدها در کلاس‌های محمود کریمی و اسماعیل مهرتاش هم شاگردی کرد و در رادیو اصفهان برنامه اجرا کرد. هوشمند عقیلی در کنار موسیقی، درس هم خواند؛ در دبیرستان ریاضی خواند و بعد در رشته ادبیات انگلیسی فارغ‌التحصیل شد. او سال ۱۳۳۴ خوانندگی را جدی شروع کرد و اولین کارش «ساقی‌نامه» به آهنگسازی اسماعیل مهرتاش بود. آن‌قدر خوب درخشید که برای اجرای زنده در مراسم گشایش تلویزیون ایران، کنار مرتضی حنانه و حسین قوامی دعوت شد.

محمد معتمدی

Mohammad Motamedi

محمد معتمدی (Mohammad Motamedi) در ۲ مهر ۱۳۵۷ در کاشان به دنیا آمد. آواز و نی را از نوجوانی و به‌تنهایی شروع کرد؛ بی‌استاد و فقط با گوش دادن. از سال ۱۳۷۶ شیوه آواز طاهرزاده را نزد حمیدرضا نوربخش آموخت و چون به مکتب آواز اصفهان علاقه داشت، هم‌زمان کارهای تاج اصفهانی و ادیب خوانساری را الگو قرار داد و از راهنمایی حسین عمومی و علی‌اصغر شاه‌زیدی بهره برد. او در رشته کارگردانی از دانشگاه صدا و سیما فارغ‌التحصیل شده است. معتمدی خیلی زود کنار نام‌های بزرگ موسیقی ایرانی قرار گرفت: با گروه خورشید مجید درخشانی، همنوازان شیدای محمدرضا لطفی، ارکستر ملی ایران به رهبری فرهاد فخرالدینی و گروه هم‌آوایان حسین علیزاده کار کرد و گروه «ادیب» را هم خودش بنیان گذاشت. آلبوم‌های «بودن و سرودن»، «وطنم ایران»، «سایه جان»، «بدرود با بدرود» به آهنگسازی علی قمصری، «گاهی سه‌گاهی» و «باده تویی» با حسین علیزاده از کارهای این سال‌ها هستند؛ «باده تویی» تندیس بهترین آلبوم موسیقی اصیل ایرانی را از جشن موسیقی ما گرفت.

بنیامین بهادری

Benyamin Bahadori

بنیامین بهادری (Benyamin Bahadori) در ۱۸ شهریور ۱۳۶۱ در محله جیحون تهران به دنیا آمد؛ خانواده‌اش اصالتاً اهل تنکابن هستند. در شناسنامه نامش وحید است، اما از کودکی همه بنیامین صدایش می‌کردند. خودش گفته قرار بود همین نام در شناسنامه ثبت شود و نشد؛ برای همین در مدرسه و دانشگاه وحید بود و برای بقیه دنیا بنیامین. شانزده ساله بود که به شعر و موسیقی رو آورد و نوزده سالگی گیتار را شروع کرد. اول ترانه می‌نوشت، بعد آهنگسازی را جدی گرفت و با چند خواننده پاپ همکاری کرد. حتی آلبومی برای کودکان به نام «گل‌های رنگین‌کمان» ساخت. شروع رسمی خوانندگی‌اش با آلبوم «۸۵» بود که یک موفقیت بزرگ تجاری شد؛ هم در ایران و هم میان ایرانیان خارج از کشور.

چارتار

Chaartaar

چارتار (Chaartaar) در سال ۱۳۹۰ با چهار دوست شکل گرفت: آرمان گرشاسبی در جایگاه خواننده، آرش فتحی آهنگساز، احسان حائری ترانه‌سرا و آیین احمدی‌فر تنظیم‌کننده. اسم گروه هم از همین چهار نفر آمده؛ به قول آرش فتحی، مثل سازی با چهار سیم که هر کدام صدای خودش را دارد، اما وقتی با هم به صدا درمی‌آیند، هارمونی تازه‌ای می‌سازند. موسیقی چارتار ترکیبی از حال‌وهوای موسیقی ایرانی و کلاسیک است، با ترانه‌هایی خوش‌آهنگ و تنظیمی امروزی. اولین آلبومشان «باران تویی» در سال ۱۳۹۲ منتشر شد و قطعه‌ای با همین نام خیلی زود آن‌ها را به یکی از گروه‌های محبوب پاپ تبدیل کرد. دو سال بعد «جاده می‌رقصد» و در سال ۱۳۹۶ «دریا کجاست» منتشر شد.

مرضیه

Marzieh

مرضیه (Marzieh)، با نام اصلی خدیجه اشرف‌السادات مرتضایی، در ۱ فروردین ۱۳۰۳ در آباده به دنیا آمد؛ در خانواده‌ای که مجسمه‌ساز، نقاش و موسیقی‌دان کم نداشت. پدرش با اینکه روحانی بود، او را به درس خواندن تشویق کرد؛ آن هم در روزگاری که خواننده شدن برای یک زن کار عجیبی به حساب می‌آمد. مرضیه در هنرستان موسیقی درس خواند و سال‌ها زیر نظر استادان موسیقی ایرانی تمرین کرد. او از سال ۱۳۲۱ با راهنمایی اسماعیل مهرتاش کارش را شروع کرد. اولین موفقیت بزرگش روی صحنه تئاتر بود: نقش شیرین در نمایش «خسرو و شیرین» که ۳۷ شب در تئاتر باربد اجرا شد. بعد از آن صدای مرضیه به رادیو و برنامه‌های «گل‌ها» رسید و شاعران و آهنگسازان زیادی برای همکاری با او صف کشیدند.

مارتیک

Martik

مارتیک قره‌خانیان (Martik) در ۲۶ تیر ۱۳۲۸ در محله فرح‌آباد آبادان به دنیا آمد. آبادان آن سال‌ها، با کارکنان انگلیسی و آمریکایی پالایشگاه، شهری با حال‌وهوای غربی بود و مارتیک با موسیقی انگلیسی‌زبان بزرگ شد. الویس پریسلی و بیل هیلی اولین الگوهایش بودند و تصویر بیل هیلی با گیتاری روی گردن، او را هشت‌نه‌ساله پای کلاس گیتار نشاند. با یک دوست آشوری‌تبار گروهی به اسم «نفت بویز» درست کرد و اولین اجرای تلویزیونی‌اش را با همین گروه در تلویزیون آبادان داشت. حدود پانزده سالگی خانواده‌اش به تهران آمدند و مارتیک کارش را با گیتار زدن و خواندن ترانه‌های خارجی شروع کرد. در سال ۱۳۴۹ گوگوش او را در یک اجرای گروه «سول‌بند» دید؛ مارتیک به ارکستر گوگوش پیوست و بعدها سرپرست ارکستر او شد. اولین ملودی‌اش، «چلچله»، سال ۱۳۵۴ با صدای حسن شماعی‌زاده منتشر شد و درِ آهنگسازی را برایش باز کرد. کمی بعد با «حریر» و با ترانه‌ای از زویا زاکاریان، خودش هم به‌عنوان خواننده شناخته شد و اولین آلبومش را در سال ۱۳۵۶ منتشر کرد.