فتانه

Fataneh

فتانه (Fataneh) در ۱۴ فروردین ۱۳۳۵ در تهران، به‌عنوان اولین فرزند از شش فرزند خانواده به دنیا آمد. نامش هم داستانی دارد: پدرش وقتی برای گرفتن شناسنامه به ثبت احوال رفته بود، از رادیو ترانه‌ای شنید و اسم خواننده را پرسید. مأمور ثبت گفت «فتانه» و پدر همان نام را برای دخترش انتخاب کرد. مأمور هم گفته بود امیدوار است این فتانه هم روزی مثل همان خواننده محبوب مردم شود. فتانه از اواسط دهه ۵۰ خورشیدی خوانندگی را شروع کرد. بعد از انقلاب، مسیر پرپیچ‌وخمی را پشت سر گذاشت؛ اول به لندن رفت، بعد به ایران برگردانده شد و در نهایت از راه اسپانیا و مکزیک خودش را به آمریکا رساند.

محمد اصفهانی

Mohammad Esfahani

محمد اصفهانی (Mohammad Esfahani)، با نام اصلی محمدمهدی واعظی، در ۱۴ تیر ۱۳۴۵ در تهران به دنیا آمد. پدرش پزشک بود و اصالتی اصفهانی داشت. محمدمهدی از کودکی قرائت قرآن را آموخت و در مسابقات قرآن نوجوانان مقام گرفت. بعد وارد دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران شد و سال ۱۳۷۶ فارغ‌التحصیل شد؛ به همین خاطر هنوز هم خیلی‌ها او را «دکتر» صدا می‌زنند. آواز ایرانی را در مکتب محمدرضا شجریان و علی جهاندار آموخت و موفق به دریافت گواهینامه درجه یک هنری در خوانندگی موسیقی سنتی شد. اولین تجربه حرفه‌ای‌اش سال ۱۳۷۳ بود: تیتراژ سریال «آوای فاخته». از همان‌جا تیتراژ به امضای کار او تبدیل شد و بیش از پانزده تیتراژ سریال و فیلم خواند؛ از «ولایت عشق» و «پهلوانان نمی‌میرند» تا «زیر هشت»، «اخراجی‌ها» و «یه تیکه زمین» که سال ۱۳۹۱ برایش عنوان بهترین خواننده تیتراژ را به همراه داشت.

مهدی یراحی

Mehdi Yarrahi

مهدی یراحی (Mehdi Yarrahi) در ۲۳ آبان ۱۳۶۰ در اهواز به دنیا آمد. ده ساله بود که به موسیقی کلاسیک غربی علاقه‌مند شد و بعد از دوره راهنمایی، تئوری موسیقی را نزد علی کسرائی آموخت؛ کسی که خودش او را «تنها معلم موسیقی‌اش» می‌داند. پیانو و گیتار را هم خودش یاد گرفت. یراحی در سال ۱۳۷۹ به تهران آمد و حدود ده سال پشت صحنه ماند؛ برای خوانندگان زیادی آهنگ ساخت و از جمله برای داریوش اقبالی کار کرد. چیزی که او را به‌عنوان خواننده معرفی کرد، تیتراژ برنامه «شب شیشه‌ای» بود. اولین آلبوم رسمی‌اش «منو رها کن» در سال ۱۳۹۰ منتشر شد و «امپراتور»، «مثل مجسمه» و «آینه قدی» پشت سر آن آمدند. «آینه قدی» در سال ۱۳۹۶ جایزه باربد جشنواره موسیقی فجر را برایش به همراه داشت.

پازل بند

Puzzle Band

پازل‌بند (Puzzle Band) از آبان ۱۳۹۰ کارش را شروع کرد؛ گروهی از موسیقی الکترونیک که اول سه عضو داشت: علی رهبری، آرین بهاری و مهران عباسی. بعدها مهران عباسی جدا شد و پازل با دو عضو ادامه داد. اولین آهنگ مستقلشان، «برگرد باز اینجا» با صدای علی رهبری، ۲۱ دی ۱۳۹۰ منتشر شد و بعد «بارونای نم‌نم» و «نگم برات» آمدند. علی رهبری متولد ۱۳۶۲ در تهران است؛ موسیقی را آکادمیک نزد لقای حقی و علی فخاریان آموخت، پیانو را پیش چند استاد یاد گرفت و بعد سراغ سازهای الکترونیک رفت. آرین بهاری، متولد ۱۳۷۰، تنظیم‌کننده گروه است و ریمیکس‌های زیادی برای دیگران ساخته؛ از آهنگ «صاف و ساده» به بعد صدایش هم در کارهای پازل شنیده می‌شود.

دلکش

Delkash

دلکش (Delkash)، با نام اصلی عصمت باقرپور بابلی، در ۳ اسفند ۱۳۰۳ در بابل به دنیا آمد؛ دختری که پیش از آنکه خواندن و نوشتن بلد باشد، آوازهای محلی مازندران و قرآن‌خواندن مادرش را از بر بود. دوازده ساله بود که پدرش را از دست داد و مادرش او را با یک راننده کامیون که برنج به تهران می‌برد، راهی پایتخت کرد تا پیش خواهرش زندگی کند و به مدرسه برود. سرنوشت او در یک کلاس سرود مدرسه عوض شد. آموزگار موسیقی متوجه شد صدای این دختر «یک نت بالاتر از همه» می‌خواند و او را به اداره موسیقی کشور برد. روح‌الله خالقی بعد از شنیدن صدایش بی‌درنگ اسمش را نوشت، او را به عبدالعلی وزیری سپرد تا ردیف آواز ایرانی را یاد بگیرد و نام هنری «دلکش» را هم برایش برگزید؛ نامی که از یکی از گوشه‌های موسیقی ایرانی گرفته شده است.

ایرج

Iraj

ایرج (Iraj)، با نام اصلی حسین خواجه‌امیری، در ۱۱ دی ۱۳۱۱ در خالدآباد نطنز به دنیا آمد؛ در خانواده‌ای که آواز در آن ارث بود. پدربزرگش ملا میرزا از خوانندگان نامدار دوره ناصرالدین شاه بود و پدرش نعمت‌الله که ردیف می‌دانست، اولین استادش شد. حسین نوجوان در مراسم تعزیه هم می‌خواند و از تعزیه‌خوان‌هایی که دستگاه‌ها را می‌شناختند، آواز یاد گرفت. بعد از دبستان به تهران آمد و یک مهمانی مسیر زندگی‌اش را عوض کرد: حمید وفادار صدایش را شنید و او را به ابوالحسن صبا معرفی کرد. ایرج از سال ۱۳۲۶ دو سال در مکتب صبا آموزش دید و با معرفی او، بدون هیچ آزمونی به رادیو راه پیدا کرد. کمی بعد وارد دانشکده افسری شد و چون نظامی‌ها نمی‌توانستند با نام اصلی‌شان برنامه اجرا کنند، نام برادرش «ایرج» را برای خودش انتخاب کرد؛ نامی که تا آخر عمر با او ماند. دوستی نزدیکش با اکبر گلپایگانی هم از همان دانشکده افسری شروع شد.