آهنگ قرمز از رضا یزدانی

لحن لبخندش هنوزم مسریهحالت چشماش آدم میکشهمثل یه بیماری بی انتهایه دفعه میاد و کم کم میکُشهبس که اسفنده تنش بی رحم بودزندگیم روی لباش کِز کرده بودواسه کشتن چشماش کافی نبوداین دفعه موهاشو قرمز کرده بودمن تمامِ زندگیمو ریختمتوی مردابِ نگاهِ سرده اونبی زره رفتم به جنگ تن به تنبه ستیز خنده ی نامرده اونمثلِ یه ویرونی بی ابتدامثلِ جنگیدن برای باختنمثل تصویرای غرقِ دلهرهوقتی از ماه عکس می انداختنمطمعن از اینکه پایانش خوشهمثل یه اسبِ کهر میتاختماون فقط عشقِ منو از دست دادمن تمامِ زندگیمو باختممن تمامِ زندگیمو ریختمتوی مردابِ نگاهِ سرده اونبی زره رفتم به جنگ تن به تنبه ستیز خنده ی نامرده اونمن تمامِ زندگیمو ریختمتوی مردابِ نگاهِ سرده اونبی زره رفتم به جنگ تن به تنبه ستیز خنده ی نامرده اون

رضا یزدانیقرمز