آهنگ مدلی (ناصریا) از نامی عبداللهی

من خودمم نه خاطره، منظره‌ام نه پنجرهمن یه هوای تازه‌ام، نه انعکاس حنجرهمی‌خوام سکوت کوچه رو، ترانه بارون بکنمدلا رو به ضیافت ترانه، مهمون بکنم

می‌خوام بگم که این صدا، هر چی که هست مال منهشیشه رخوت شبو، سنگ ستاره می‌شکنهخونه من همین وراست، پیش شما پیاده‌هاهر جا که چشم عاشقی، مونده به خط جاده‌ها

ای عشق تو ایمانم، از عشق تو بی‌جانمای مرهم دردانم، جانانه تو نازتکهتوم گفت که دلنوازی، شه زیور و شهنازیبا ما تو مکن بازی، جانانه تو نازتکه

نازتکه و نازتکه، تو به می گدازتکهنازتکه و نازتکه، جانانه تو نازتکهنازتکه و نازتکه، تو به می گدازتکهنازتکه و نازتکه، تا جان گدازتکه

بدو بُخون که یار اَتا، یمبو صحنههَموُ شهسوار اَتا، یمبو صحنهدرد اَجونت در اَبو، یمبو صحنهنغمه بهار اَتا، یمبو صحنه

مایِ ما هِلِه،‌‌‌‌‌‍ یمبو صحنهاِ مایِ ما هِلِه، ما یمبو صحنهمایِ ما هِلِه، یمبو صحنهاِ مایِ ما، اِ مایِ ما هله، یمبو صحنه

یه زخم کهنه روی بالمیه آسمون که چشم به رام نیستبه غیر واژه غریبیچیزی توی ترانه‌هام نیست

حتی یه آینه پیش روم نیستکه اسممو یادم بیارهتنها‌ترین مسافر شبتوو خلوتم پا نمی‌ذاره

ازم نخواه با تو بمونمتو هیچی از من نمی‌دونیاگه بگم راز دلم روتو هم کنارم نمی‌مونی

ازم نخواه با تو بمونمتو هیچی از من نمی‌دونیاگه بگم راز دلم روتو هم کنارم نمی‌مونیتو هم کنارم نمی‌مونیتو هم کنارم نمی‌مونی

منو ببخش، که ندیده می‌گرفتمالتماس اون نگاه نگران رومنو ببخش، که گرفتم جای دست عاشق تودست عشق دیگرونو

لایق عشق بزرگ تو نبودم، خورشید بانوغافل از معجزه تو شد وجودم، اسیر جادوت

منو ببخش، که درخشیدی و من چشمامو بستممنو بخشیدی و من چشمامو بستممنو ببخش، منو ببخشمنو ببخش، منو ببخش