آهنگ آدمیت از معین

از همان روزی که دست حضرت قابیلگشت آلوده به خون حضرت هابیلاز همان روزی که فرزندان آدمزهر تلخ دشمنی، در خونشان جوشیدآدمیت مرده بود، گر چه آدم زنده بوداز همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختنداز همان روزی که با شلاق و خون، دیوارِ چین را ساختندآدمیت مرده بود، گرچه آدم زنده بودمن که از پژمردن یک شاخه گلاز نگاه ساکت یک کودک بیماراز فغان یک قناری در قفساز غم یک مرد در زنجیرحتی قاتلی بر داراشک در چَشمان و بغضم در گلوستمن در این ایام زهرم در میان زهر مارم در سبوستمرگ او را از کجا باور کنمصحبت از پژمردن یک برگ نیستما جنگل را بیابان میکنیمدست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان میکنیمهیچ حیوانی به حیوانی نمیدارد رواآنچه این نامردمان با جان انسان میکنندصحبت از پژمردن یک برگ نیستفرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیستفرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نَروستفرض کن جنگل بیابان بود، از روز نخستدر کویری سوت و کوردر میان مردمی با این مصیبت و صبورصحبت از مرگ محبت، مرگ عشقگفتگو از مرگ انسانیت است

معینآدمیت