مهستی، با نام اصلی افتخار دده‌بالا، یکی از ماندگارترین خوانندگان تاریخ موسیقی ایران بود. او در ۲۵ آبان ۱۳۲۵ در تهران متولد شد و با صدای لطیف، بیان احساسی و اجرای منحصربه‌فرد خود، بیش از چهار دهه در موسیقی سنتی، پاپ و ترانه‌های ایرانی فعالیت کرد. مهستی خواهر کوچک‌تر هایده بود و هر دو از تأثیرگذارترین خوانندگان زن موسیقی ایران به شمار می‌روند.

مهستی فعالیت حرفه‌ای خود را در جوانی و از برنامه رادیویی «گل‌های رنگارنگ» آغاز کرد. نخستین اجرای شناخته‌شده او در برنامه «گل‌ها» با ترانه «آن که دلم را برده خدایا» به آهنگسازی و تنظیم پرویز یاحقی و با شعر بیژن ترقی شکل گرفت. آشنایی با پرویز یاحقی و همکاری با آهنگسازانی مانند علی تجویدی، نقش مهمی در شکل‌گیری توانایی‌های آوازی و هویت موسیقایی او داشت.

در دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰، مهستی به یکی از محبوب‌ترین خوانندگان زن ایران تبدیل شد. اجرای آثار آهنگسازانی مانند همایون خرم، محمد حیدری و جهانبخش پازوکی، دامنه فعالیت او را از موسیقی کلاسیک ایرانی به ترانه‌های پاپ و عامه‌پسند گسترش داد. لطافت صدا، دقت در بیان کلمات و توانایی انتقال احساسات عاشقانه از ویژگی‌هایی بود که باعث شد صدای مهستی به‌سرعت قابل تشخیص شود.

مهستی در کنار فعالیت‌های رادیویی، در فیلم‌ها، برنامه‌های تلویزیونی و اجراهای صحنه‌ای نیز حضور داشت. او در سال‌های پیش از انقلاب با انتشار آثار متعدد، به یکی از چهره‌های اصلی موسیقی پاپ ایرانی تبدیل شد و قطعاتی مانند «دل می‌گه دلبر میاد»، «خونه‌تکونی»، «بستر غم‌ها»، «چراغ»، «دلم تنگه» و «بیا بنویسیم» از آثار شناخته‌شده آن دوره هستند.

پس از انقلاب ۱۳۵۷، مهستی از ایران خارج شد و ابتدا مدتی در بریتانیا اقامت داشت و سپس به ایالات متحده مهاجرت کرد. او فعالیت موسیقایی خود را در خارج از ایران ادامه داد و در طول دهه‌های بعد، آلبوم‌ها و مجموعه‌های متعددی منتشر کرد. آثاری مانند «پرنده مهاجر»، «موج»، «زندگی»، «تو بزن تا من برقصم»، «سپیده‌دم»، «مستی»، «اسیر»، «موسافر»، «قسم»، «گله دارم»، «هوای عاشقی»، «آوازک»، «همیشه عاشق»، «دلداده»، «همیشه سبز» و «از خدا خواسته» بخشی از کارنامه گسترده او هستند.

همکاری مهستی با هایده نیز بخش مهمی از میراث موسیقایی او را تشکیل می‌دهد. این دو خواهر در چندین پروژه و آلبوم در کنار یکدیگر آواز خواندند و صدای مشترک آن‌ها به یکی از نمادهای موسیقی پاپ کلاسیک ایرانی تبدیل شد. همکاری‌های مهستی با خوانندگان دیگری مانند ستار نیز در چندین اثر و پروژه ثبت شده است.

یکی از ویژگی‌های اصلی مهستی، توانایی او در حفظ لطافت و ظرافت صدایش در کنار اجرای ترانه‌های متنوع بود. او هم در اجرای قطعات عاشقانه و احساسی موفق بود و هم توانایی بالایی در اجرای ترانه‌هایی با ریشه‌های موسیقی ایرانی داشت. همین گستردگی باعث شد موسیقی او برای چندین نسل از مخاطبان فارسی‌زبان قابل‌ارتباط باقی بماند.

از شناخته‌شده‌ترین آثار مهستی می‌توان به «آن که دلم را برده خدایا»، «میکده بی‌شراب»، «بیا بنویسیم»، «دل می‌گه دلبر میاد»، «خونه‌تکونی»، «بستر غم‌ها»، «دلم تنگه»، «چراغ»، «موسافر»، «عزیزم»، «شاید»، «وعده»، «زندگی»، «مستی»، «پرنده مهاجر»، «قسم»، «هوای یار»، «هوای عاشقی» و «از خدا خواسته» اشاره کرد.

در سال‌های پایانی فعالیت، مهستی همچنان به انتشار موسیقی ادامه داد و آخرین آلبوم‌های او شامل آثاری مانند «همیشه سبز» و «از خدا خواسته» بودند. «از خدا خواسته» در سال ۲۰۰۴ منتشر شد و یکی از آخرین پروژه‌های مهم او محسوب می‌شود.

مهستی در سال ۲۰۰۷ اعلام کرد که چند سال با سرطان روده بزرگ مبارزه کرده است. او سرانجام در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۷ در سانتا روزا، کالیفرنیا و در ۶۰سالگی درگذشت و در آرامستان وست‌وود مموریال پارک لس‌آنجلس به خاک سپرده شد.

مهستی امروز یکی از ماندگارترین صداهای زن در تاریخ موسیقی ایران به شمار می‌رود. میراث او تنها به تعداد زیادی از ترانه‌های محبوب محدود نمی‌شود؛ او در دوره‌ای که حضور حرفه‌ای زنان در موسیقی با محدودیت‌های اجتماعی فراوانی روبه‌رو بود، توانست به یکی از مهم‌ترین خوانندگان زن ایران تبدیل شود و الگویی برای نسل‌های بعدی باشد. صدای لطیف، اجرای احساسی و مجموعه بزرگی از آثار ماندگار، جایگاه مهستی را در حافظه موسیقایی چند نسل از ایرانیان تثبیت کرده است.