چرسی با نام واقعی مهدی جعفرپور، رپر، خواننده و ترانه‌سرای ایرانی و از چهره‌های شناخته‌شده نسل چهارم رپ فارسی است. او در بندرعباس متولد شده و فعالیت خود را در فضای موسیقی زیرزمینی آغاز کرده است. هویت جنوبی، لحن متفاوت در اجرا و استفاده از عناصر موسیقی معاصر در کنار رپ، از مهم‌ترین ویژگی‌هایی هستند که چرسی را در میان نسل جدید رپ فارسی متمایز کرده‌اند.

علاقه چرسی به موسیقی از دوران نوجوانی شکل گرفت و فعالیت او به‌تدریج از تجربه‌های شخصی و تولید مستقل به فعالیت جدی‌تر در رپ فارسی رسید. او علاوه بر رپ، در زمینه‌های آراندبی و راک نیز تجربه‌هایی داشته و همین تنوع باعث شده موسیقی‌اش در قالب یک سبک ثابت باقی نماند. در آثار او می‌توان ترکیبی از رپ، ترپ، هیپ‌هاپ ملودیک و تأثیراتی از موسیقی جنوب ایران را مشاهده کرد.

بخشی از هویت موسیقایی چرسی به خاستگاه جنوبی او مربوط می‌شود. لحن و شیوه بیان او در بسیاری از قطعات، حال‌وهوایی متفاوت از بخش رایج رپ فارسی دارد و استفاده از واژگان و بیان محاوره‌ای، در کنار اجرای خاص او، به آثارش شخصیت مشخصی می‌دهد. همین ویژگی در کنار فضای ترپ و بیت‌های مدرن، باعث شده چرسی به یکی از صداهای قابل تشخیص نسل جدید رپ فارسی تبدیل شود.

از نخستین آثار شناخته‌شده چرسی می‌توان به «میدونم»، «مثل من»، «میدل ایست»، «بیبی»، «بجنب»، «پوره»، «نمی‌بینم»، «بس کن» و «کثافت» اشاره کرد. همکاری با هنرمندانی مانند عرفان پایدار، هیپ‌هاپولوژیست و آروین نیز بخشی از مسیر ابتدایی او را شکل داده است. قطعه «گولم نزن» با حضور عرفان پایدار و «ماشاالله» با همکاری هیپ‌هاپولوژیست از نمونه‌های مهم این دوره هستند.

یکی از پروژه‌های مهم کارنامه چرسی، «Tonnage» است که در سال ۲۰۲۱ منتشر شد. این پروژه جایگاه او را در میان مخاطبان رپ فارسی تثبیت کرد و نشان داد که فعالیتش صرفاً به انتشار تک‌آهنگ‌های پراکنده محدود نمی‌شود. قطعاتی مانند «Grill»، «بس کن»، «Distance»، «V» و «Yu.Knw.That» بخشی از این مجموعه هستند و همکاری چرسی با اشکان کاگان در زمینه تولید و تنظیم، در شکل‌گیری صدای این دوره نقش مهمی داشته است.

در ادامه فعالیت حرفه‌ای، چرسی با طیف گسترده‌تری از هنرمندان نسل جدید همکاری کرد. همکاری با بهزاد لیتو در «چرا رفتی»، شایان اشراقی در «آغوش» و اشکان کاگان و هومان در «جیغ» از جمله آثار شاخص‌تر کارنامه او هستند. همکاری‌های او با هنرمندانی مانند هومان، کاگان، مهسا دهداری و آرین دوستی نیز نشان می‌دهد که چرسی در سال‌های اخیر ارتباط نزدیکی با جریان جدید تولید و ترپ فارسی داشته است.

در سال‌های اخیر، فعالیت چرسی به پروژه‌های بزرگ‌تر نیز گسترش پیدا کرده است. «DAAM» و «DAAM – Deluxe» از پروژه‌های مهم‌تر دوره جدید کارنامه او هستند و قطعاتی مانند «Keshidi Par»، «52Hz»، «Telesm»، «Zaar»، «Jigh»، «Mochale» و «Bato» بخش دیگری از مسیر موسیقایی او را تشکیل می‌دهند. «Keshidi Par» با همکاری سعید دهقان و «Jigh» با حضور اشکان کاگان و هومان، نمونه‌هایی از همکاری‌های برجسته این دوره محسوب می‌شوند.

یکی از نقاط قوت چرسی، توانایی حرکت میان فضای تهاجمی رپ و قطعات ملودیک‌تر است. در برخی آثار، تمرکز اصلی روی فلو، ریتم و فضای ترپ قرار دارد، در حالی که در قطعات دیگر، ملودی و روایت احساسی نقش بیشتری پیدا می‌کنند. این انعطاف باعث شده موسیقی او هم در قطعات پرانرژی و هم در آثار شخصی‌تر و احساسی‌تر قابل تشخیص باشد.

چرسی در کنار اجرای آثار خود، در ترانه‌سرایی نیز نقش مستقیمی دارد و بخش قابل توجهی از قطعاتش بر پایه نوشته‌های خودش شکل گرفته‌اند. این موضوع به موسیقی او هویت شخصی‌تری داده و باعث شده لحن، واژگان و نوع روایت در آثارش به یکی از عناصر اصلی شخصیت هنری او تبدیل شود.

در سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ نیز روند انتشار آثار چرسی ادامه داشته است. قطعات جدید و همکاری‌های متعدد در این دوره نشان می‌دهند که او همچنان یکی از هنرمندان فعال نسل جدید رپ فارسی است و در کنار حفظ عناصر شناخته‌شده سبک خود، به سمت صداها و همکاری‌های تازه‌تر حرکت می‌کند. «Parande» نیز از انتشارهای جدیدتر او در سال ۲۰۲۶ محسوب می‌شود.

در مجموع، چرسی را می‌توان یکی از چهره‌های مهم نسل چهارم رپ زیرزمینی فارسی دانست؛ هنرمندی که هویت جنوبی، لحن شخصی، ترپ و هیپ‌هاپ مدرن را در کنار یکدیگر قرار داده و با همکاری با هنرمندان مختلف نسل جدید، مسیر مستقلی برای خود ساخته است. از «Tonnage» و قطعاتی مانند «گولم نزن» و «ماشاالله» تا پروژه‌های جدیدتر و همکاری‌هایی مانند «Keshidi Par» و «Jigh»، کارنامه چرسی نشان‌دهنده هنرمندی است که طی سال‌های فعالیت خود توانسته صدای مشخص و قابل تشخیصی در رپ معاصر فارسی ایجاد کند.