محمد اصفهانی

Mohammad Esfahani

محمد اصفهانی (Mohammad Esfahani)، با نام اصلی محمدمهدی واعظی، در ۱۴ تیر ۱۳۴۵ در تهران به دنیا آمد. پدرش پزشک بود و اصالتی اصفهانی داشت. محمدمهدی از کودکی قرائت قرآن را آموخت و در مسابقات قرآن نوجوانان مقام گرفت. بعد وارد دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران شد و سال ۱۳۷۶ فارغ‌التحصیل شد؛ به همین خاطر هنوز هم خیلی‌ها او را «دکتر» صدا می‌زنند. آواز ایرانی را در مکتب محمدرضا شجریان و علی جهاندار آموخت و موفق به دریافت گواهینامه درجه یک هنری در خوانندگی موسیقی سنتی شد. اولین تجربه حرفه‌ای‌اش سال ۱۳۷۳ بود: تیتراژ سریال «آوای فاخته». از همان‌جا تیتراژ به امضای کار او تبدیل شد و بیش از پانزده تیتراژ سریال و فیلم خواند؛ از «ولایت عشق» و «پهلوانان نمی‌میرند» تا «زیر هشت»، «اخراجی‌ها» و «یه تیکه زمین» که سال ۱۳۹۱ برایش عنوان بهترین خواننده تیتراژ را به همراه داشت.

حمید هیراد

Hamid Hiraad

حمید هیراد (Hamid Hiraad)، با نام اصلی حمید حسین‌زاده، در ۱ بهمن ۱۳۷۰ در تهران و در خانواده‌ای اهل رودسر به دنیا آمد؛ کوچک‌ترین فرزند خانواده‌ای پنج‌نفره. از شش سالگی به کلاس موسیقی رفت، پانزده سالگی با شعر آشنا شد و اول سراغ موسیقی سنتی و ترانه‌سرایی رفت. مادرش را همیشه «حامی اصلی» زندگی هنری‌اش می‌دانست و درباره نام هنری‌اش می‌گفت: «هیراد را مردم انتخاب کرده‌اند.» یکی از آثار سنتی‌اش به دست شرکت «آوازی‌نو» رسید و همکاری‌اش شروع شد. اسفند ۱۳۹۵ اولین کار حرفه‌ای‌اش، «بی‌تاب»، با پازل‌بند منتشر شد. اردیبهشت ۱۳۹۶ «مستم کن» آمد و دو ماه بعد «دلارام»، باز هم با پازل‌بند، او را به شهرت رساند. هیراد تحریرهای آواز ایرانی و ساختار دستگاهی را با تنظیم‌های پاپ، هاوس و الکترونیک ترکیب کرد و در شعرهایش از مولانا، حافظ و سعدی هم وام گرفت.

راغب

Ragheb

مصطفی راغب (Ragheb) اسفند ۱۳۶۸ در تهران به دنیا آمد، اما کودکی و نوجوانی‌اش را در یزد گذراند و خودش را یزدی می‌داند. صدایش را اول در قرائت قرآن و مداحی پیدا کرد و در مسابقات قرآن و اذان کشور رتبه‌های برتر گرفت. بعد ردیف آوازی را نزد اکبر عزیزی آموخت و برای ادامه کار به تهران آمد تا زیر نظر حمیدرضا نوربخش و علی جهاندار آموزش ببیند. او در رشته مدیریت هم تحصیل کرده است. راغب پیش از ورود جدی به پاپ، در تئاترهای موزیکال مثل «رستم و سهراب» و «لیلی و مجنون» هم نقش داشت. ورودش به سطح اول موسیقی با قرارداد با موسسه «آوازی نو» اتفاق افتاد و آهنگ‌هایی مثل «همینه عشق»، «بی‌هوا» و «پروانه» او را به مخاطبان معرفی کردند.

روزبه بمانی

Roozbeh Bemani

روزبه بمانی (Roozbeh Bemani) ۷ آذر ۱۳۵۸ در دهکده المپیک تهران به دنیا آمد؛ در خانواده‌ای که هیچ سابقه هنری نداشت. در جوانی فوتبال را جدی دنبال می‌کرد، عضو تیم جوانان استقلال بود و تا اردوی تیم ملی جوانان هم رفت، اما فوتبال را کنار گذاشت. بعد مهندسی متالورژی خواند، رها کرد، سراغ مهندسی نرم‌افزار رفت و آن را هم نیمه‌کاره گذاشت و در نهایت به ادبیات فارسی رسید. علاقه‌اش به شعر از نوجوانی و با حافظ و سعدی شروع شد و بعد با اخوان ثالث، فروغ، سهراب سپهری و احمد شاملو ادامه پیدا کرد. هجده ساله بود که اولین شعرش را نوشت و نوزده سالگی اولین ترانه‌اش را. از آن به بعد روزبه بمانی به یکی از پرکارترین ترانه‌سرایان ایران تبدیل شد و ترانه‌هایش را خوانندگانی مثل معین، داریوش، ابی، گوگوش، محسن چاوشی، محمد اصفهانی، احسان خواجه‌امیری، محسن یگانه، مهدی یراحی و رضا یزدانی خواندند. چند بار هم در نظرسنجی‌ها «بهترین ترانه‌سرای سال» شد.

سینا شعبان‌خانی

Sina Shabankhani

سینا شعبان‌خانی (Sina Shabankhani) ۳ آذر ۱۳۶۷ در خانواده‌ای هنری به دنیا آمد. پدرش پیانو می‌نوازد و تورج شعبان‌خانی، آهنگساز شناخته‌شده، پسرعموی پدرش است و در مسیر هنری سینا اثر زیادی گذاشت. سینا پیش از اینکه خودش پشت میکروفون برود، به‌عنوان آهنگساز و تنظیم‌کننده با خیلی از خوانندگان پاپ کار کرده بود. اولین قطعه رسمی‌اش «من بی‌قرارم» بود، اما کاری که او را به همه معرفی کرد «جادوی خاص» و تیتراژ برنامه «ماه عسل» بود. اولین کنسرتش ۱۷ مرداد ۱۳۹۶ در سالن میلاد برگزار شد و اولین آلبومش با همان نام «جادوی خاص» ۵ اسفند ۱۳۹۶ با یازده قطعه منتشر شد.

دلکش

Delkash

دلکش (Delkash)، با نام اصلی عصمت باقرپور بابلی، در ۳ اسفند ۱۳۰۳ در بابل به دنیا آمد؛ دختری که پیش از آنکه خواندن و نوشتن بلد باشد، آوازهای محلی مازندران و قرآن‌خواندن مادرش را از بر بود. دوازده ساله بود که پدرش را از دست داد و مادرش او را با یک راننده کامیون که برنج به تهران می‌برد، راهی پایتخت کرد تا پیش خواهرش زندگی کند و به مدرسه برود. سرنوشت او در یک کلاس سرود مدرسه عوض شد. آموزگار موسیقی متوجه شد صدای این دختر «یک نت بالاتر از همه» می‌خواند و او را به اداره موسیقی کشور برد. روح‌الله خالقی بعد از شنیدن صدایش بی‌درنگ اسمش را نوشت، او را به عبدالعلی وزیری سپرد تا ردیف آواز ایرانی را یاد بگیرد و نام هنری «دلکش» را هم برایش برگزید؛ نامی که از یکی از گوشه‌های موسیقی ایرانی گرفته شده است.