پوران

پوران (Pouran)، با نام اصلی فرح‌دخت عباس خاقانی، در ۱۵ بهمن ۱۳۱۲ در تهران به دنیا آمد. خاله‌اش عزت روح‌بخش از خوانندگان آن دوران بود و همین آشنایی، او را به سمت آواز کشاند. بعد از دبیرستان وارد هنرستان عالی موسیقی شد و شاگرد عباس شاپوری، آهنگساز، شد.

داستان نام‌های هنری پوران خودش شنیدنی است. او در سال ۱۳۳۰ با نام «بانوی ناشناس» روی صفحه‌های گرامافون خواند، بعد از ازدواج با عباس شاپوری «بانو شاپوری» شد و بعد از جدایی، نام «پوران» را برای خودش برگزید؛ نامی که تا آخر با آن شناخته شد. شاپوری هفت سال استاد مستقیم او بود و حدود صد آهنگ برایش ساخت.

پوران در سال ۱۳۳۱ وارد رادیو ایران شد و در سال ۱۳۴۱ با «گل گلدون من» به یکی از محبوب‌ترین خوانندگان رادیو تبدیل شد. او در برنامه «گل‌ها» هم تصنیف خواند، با خوانندگانی مثل ویگن، عارف، منوچهر سخایی و ایرج ترانه‌های مشترک اجرا کرد و از سال ۱۳۳۹ در چند فیلم سینمایی هم بازی کرد. شهرتی که در دهه ۳۰ به دست آورد، تا اواسط دهه ۵۰ ادامه داشت.

بعد از انقلاب به همراه فرزندانش به لس‌آنجلس رفت و در آنجا فعالیت کمی داشت، تا اینکه در اواخر دهه ۶۰ به ایران برگشت. پوران در ۱۲ مهر ۱۳۶۹ در تهران درگذشت و در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.

ترانه‌های پوران بارها بازخوانی شده‌اند؛ «نیلوفر» با صدای مارتیک، «هم‌صدا» و «گل اومد بهار اومد» با صدای معین، «قصه دل» با صدای علیرضا افتخاری و «گلی جان» با صدای سیاوش قمیشی تنها چند نمونه‌اند. از آثار شناخته‌شده خود او می‌توان به «شانه»، «کیه کیه در می‌زنه»، «نیلوفر»، «ویرون بشی ای دل» و «من چه کنم» اشاره کرد.