نوش‌آفرین

نوش‌آفرین (Nooshafarin)، با نام اصلی فاطمه عبدی گلنگشی، در ۱۱ اسفند ۱۳۳۵ در روستای گلنگش در رودبار گیلان به دنیا آمد. پنج ساله بود که پدر و مادرش از هم جدا شدند. در مدرسه برای هم‌کلاسی‌هایش ترانه می‌خواند و همین تشویق‌ها کم‌کم او را به سمت خوانندگی برد.

شانسش را شانزده سالگی، سال ۱۳۵۱، امتحان کرد؛ وقتی دانش‌آموز دبیرستان بود و هم‌زمان کار می‌کرد، یک آگهی استودیو برای پیدا کردن چهره تازه سینما را دید و راهی آنجا شد. در همان سال‌ها با کمک فریدون خشنود اولین ترانه‌اش «قبله» را خواند که نخستین بار در برنامه «میخک نقره‌ای» فریدون فرخزاد پخش شد. خودش گفته این ترانه چهار بار در شورای موسیقی رد شد تا بالاخره اجازه پخش گرفت. او گویندگی در برنامه «شما و رادیو» را هم کنار فرخزاد تجربه کرد.

نوش‌آفرین در دهه ۵۰ در فیلم‌های زیادی بازی کرد؛ از «قصه ماهان» و «دشمن» تا «قاصدک» و «خاکستری». در سال ۱۳۵۵ آلبوم‌های «شهبانو» و «شبانه» را منتشر کرد که دومی را با فریدون فرخزاد خوانده بود.

او در سال ۱۳۶۴ ایران را به مقصد هندوستان ترک کرد و بعد به آمریکا رفت. بازگشتش به موسیقی با آلبوم «دختر شاه پریون» به آهنگسازی مهداد زندکریمی بود و بعد از آن آلبوم‌هایی مثل «اکسیژن»، «نازنین عاشق»، «هفت دریا»، «شب تو شب من» و «کوچه رنگی» را منتشر کرد. نوش‌آفرین در سال‌های اخیر هم بی‌وقفه ترانه منتشر کرده و حتی آلبومی هندی با نام «نوش‌آفرین به هندوستان می‌رود» دارد. او امروز در کانادا زندگی می‌کند.

از ترانه‌های شناخته‌شده نوش‌آفرین می‌توان به «آشتی»، «هم‌زبون»، «گل آفتابگردون» و «سلام» اشاره کرد.