او از کودکی روی صحنه رفت و در دهههای ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ به ستارهی بیرقیب موسیقی ایران بدل شد؛ نه فقط بهخاطر صدا، بلکه بهسبب جسارتش در انتخاب ترانه، سبک و حتی ظاهر، که مد و سلیقهی یک نسل را شکل داد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ و ممنوعیت خوانندگی زنان، او بیش از دو دهه سکوت کرد و در ایران ماند؛ سکوتی که خود به بخشی از داستان او تبدیل شد.
بازگشت او به صحنه در سال ۲۰۰۰ و آغاز اجراهای بینالمللی، یکی از پرشورترین رویدادهای موسیقی ایرانی در خارج از کشور بود. گوگوش همچنان مرجعی برای نسلهای تازهی خوانندگان ایرانی است.
