احسان خواجهامیری
Ehsan Khajeamiri
احسان خواجهامیری (Ehsan Khajeamiri) در ۷ آبان ۱۳۶۳ در تهران به دنیا آمد؛ پسر ایرج، «پهلوان آواز» ایران. در خانهای که موسیقی همیشه جریان داشت، از پنج سالگی موسیقی را شروع کرد، هفتهشت ساله به کلاس سنتور و ویولن رفت و پیانو را از خواهرش الیکا یاد گرفت. دوازده ساله بود که برای یک برنامه کودک آهنگ ساخت.
احسان در اصل میخواست آهنگساز باشد و خوانندگی را اول شوخی میدانست. کارش را با ساختن موسیقی بیکلام برای مستندها شروع کرد و آلبوم «خاطرات زندگی» را برای پدرش ساخت. هفده ساله بود که آلبوم مشترک «من و بابا» را با ایرج منتشر کرد و در نوزده سالگی، با خواندن تیتراژ سریال «غریبانه» و ترانه «هر چی آرزوی خوبه»، صدایش به همه خانهها رسید.
آلبوم «برای اولین بار» در سال ۱۳۸۴ بیش از ۳۰۰ هزار نسخه فروخت. دو سال بعد، آهنگسازی و خوانندگی سریال «میوه ممنوعه» را انجام داد و بلافاصله «سلام آخر» را منتشر کرد؛ آلبومی که خودش میگوید احسان خواجهامیری را باید با آن شناخت. پس از آن «فصل تازه»، «یه خاطره از فردا»، «عاشقانهها»، «پاییز، تنهایی»، «۳۰ سالگی» و «شهر دیوونه» منتشر شدند. او آهنگسازی سریالهای «مثل هیچکس» و «در مسیر زایندهرود» را هم انجام داد.
ترانه رسمی تیم ملی فوتبال در جام جهانی ۲۰۱۴ را احسان خواند و قطعه «بغض» که برای تیتراژ «ماه عسل» ساخت، بهترین قطعه سال در نظرسنجی تلویزیون شد. خودش محمد اصفهانی را الگوی کارش میداند. احسان در سال ۱۳۸۸ با لیلا ربانی ازدواج کرد و پسرشان ارشان سال ۱۳۹۳ به دنیا آمد. در مرداد ۱۴۰۵، در مراسم تشییع پدرش مقابل تالار وحدت، برای او آواز خواند.
از ترانههای شناختهشده احسان خواجهامیری میتوان به «دست خالی»، «سایه به سایه»، «من بی تو»، «جاذبه» و «ساده» اشاره کرد.
