علیرضا افتخاری

علیرضا افتخاری (Alireza Eftekhari) در ۱۰ فروردین ۱۳۳۷ در اصفهان، در خانواده‌ای کم‌بضاعت به دنیا آمد. کودک بود که ویولن را نزد طباطبایی یاد گرفت و از دوازده سالگی شاگرد تاج اصفهانی شد و ردیف‌های آوازی را از او آموخت. بعدها از جلیل شهناز و حسن کسائی هم درس گرفت و در سال ۱۳۵۷ در آزمون باربد، در حضور علی‌اکبر شهنازی، داریوش صفوت و علی تجویدی، رتبه اول را به دست آورد.

اولین آلبومش «آتش دل» سال ۱۳۶۲ و به توصیه فرامرز پایور، به یاد استادش تاج اصفهانی منتشر شد. در سال‌های بعد با حسین علیزاده «راز و نیاز» و با پرویز مشکاتیان «مقام صبر» را خواند و در اواخر دهه ۶۰ در ژاپن، آلمان، کانادا و بریتانیا کنسرت داد؛ کنسرت «راه ابریشم» در ۲۸ شهر دنیا اجرا شد. در یکی از همین سفرها در ونکوور، شایعه بمب‌گذاری باعث شد او شش ساعت بدون هیچ امکانات صوتی در فضای باز برای مردم بخواند. افتخاری اولین خواننده‌ای بود که بعد از انقلاب اشعار حافظ را به شکل ترانه و تصنیف خواند؛ «روز هجران» و «نفس باد صبا» از این دسته‌اند.

نقطه عطف کارش سال ۱۳۷۵ بود؛ آلبوم «نیلوفرانه» که پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی ایران شناخته می‌شود. از آن به بعد تا اواخر دهه ۸۰، افتخاری سالی چند آلبوم منتشر کرد و مرز سنتی و پاپ را بارها جابه‌جا کرد: «شکوه عشق»، «شب کوچه‌ها» و «عطر مهر» با آهنگسازی فریدون خشنود فضایی تلفیقی داشتند و «نسیما» با ساخته فضل‌الله توکل حسابی شنیده شد. بازخوانی‌هایش در آلبوم‌هایی مثل «یاد استاد» و «بردی از یادم» هم پرفروش شدند. وقتی منتقدان به این تغییر سبک ایراد گرفتند، گفت ده‌ها ابوعطا و افشاری خوانده و حق دارد تجربه تازه کند.

افتخاری بیش از هفتاد آلبوم منتشر کرده و به خاطر خواندن در سبک‌های سنتی، پاپ و تلفیقی، او را «مرد هزارچهره موسیقی ایران» می‌نامند. از آثار شناخته‌شده او می‌توان به «قدح»، «امیرکبیر» و «مثل سحر» اشاره کرد.