آهنگ من ۲ از امیر تتلو

یک یک دو دومیخوام شعر بنویسم تو بگیر بخوابمن مالِ خواب نیستمهِهشب بخیرشماره یک بیدارهبیدارترینحواسِتون به من two هست؟

من یه شهرِ سوت و کورَم که غرقِ وسطِ دریایه آتلانتیسِ بى نورم پُرِ از دلشوره و فریادمن یه تایتانیکِ شِکَستَم که عشقِش مُرده و رفتهیه اقیانوسِ دِلگیرَم که طوفانه و موجیه همه هفتهمن یه مَهدِ تمدن پُرِ از خاکى و کوهَمیه جنگل پُرِ از وحشى ولى خُب پاک و انبوهَمیه کُمونیستَم من که میگم دیگه خدایى نیستپیشِ تو خُب نیستم آره نیستم ولى مِثلِت خدایى نیست

من میخوره به دیوار سَرَمهِى میگیره به سیگار پَرَممن حقِ کسیو نخوردمولى از همیشه که بیمارتَرَممن تَهِ یه چاهِ عمیقَمپَنچَر وسطِ راهِ حقیقتمن یکى شدم که دیگهخیلى فرق باهام داره سَلیقَت

اى کاش به مغزَم رُجوع میکردى تا نگاهِ واقعى را دریابىکاش من را میفهمیدى و میکردیم حتى جهان را هم یارىکاش من را میفهمیدى و میکردیم کودکان را همراهىای کاش

از بیرون کلاً جِراز درون مُنفجِراز اینجا طَرد شدهاز اونجا سرد شو کهفرقى نداره با اینجا اونامیه جورى پِىِ دودَن و سَر شُلِهجَمعاشونَم خَز شد هِهآ بیااز بیرون سَرصِداى مریضخاکیَن بچه هاى تمیزدلاى پاک پاکَن هنوزاولى خُب وسطِ ضَجّه هاى سَرریزوسطِ گرگاى وحشىبایدَم این جورى خُب پاره تر شىوسطِ جشن و خنده هاتیهو میُفته یه خُمپاره مَشتىهِى عَجب روزایى رفتنعَجب رِفیقایى رفتن زیرِ خاکهمه عینِ لاکپشت قَدَما کوچیکهمه یه جورایى رفتن زیرِ لاکمن لِه شده همه شعراموسطِ بُغضِ اِنفجاریه سازخونَم شده یه اِنفرادیه بازفامیل نه بیخودی اِنفرادى بِتازمن شدم یه خُلِ خنده دارمغز گیج و کُلِ شب به کارمن اصلاً حالَم خوش نىمامان نذرى شُله زرد بذارمن به کُل یه سَرصِدامیه تَن یه خُلِ بَدصِداممن خیز وَرمیدارمفقط از یه گُل به گُلِ بعد سه گام

من میخوره به دیوار سَرَمهِى میگیره به سیگار پَرَممن حقِ کسیو نخوردمولى از همیشه که بیمارتَرَممن تَهِ یه چاهِ عمیقَمپَنچَر وسطِ راهِ حقیقتمن یکى شدم که دیگهخیلى فرق باهام داره سَلیقَت

اى کاش به من پنجره اى از تو باز میشد که تمامِ درهاى عالم را به روى ما باز میکردو همه ى درّه ها را بستهاى کاشای کاش

آره ما هر کارى کردیم اَخ بودهر جایى بدبین اَخموما لخت خوابیدم حتى اگههوا طوفانى یخ بودهَمَش قاطى رفوزه هامیشیم تجدیدى از خوبما دنیامون چه بى رحم بودهرکى خوب بود میرفت زودهَمَش پُرِه استرسهم آبجوى اسمى هم دوددرساى تِستى مردودنقشاى زندگى فقططرح هاى مشکى کمبوددرداى عشقی هم تومیه حرفاى زشتى هم موندنمیبینم دیگه من حتى بهشتى از دورهَمَش تاریکى هِى دردمگه خُب داریم اِنقدهمه چى قفل و منم میزنم خاکى مِنبَعدچِقَد بَده خدایىکه اِنقده از همه لحاظ اَزَم جدایىالآن باید دوتایىیه جاهایى بودیم اَصَن نَفَهمى کجایىتیریپ خَلسه و کُمایىتو مَنى مَن شُمایىدنیا رو دریا میکردیم میشُدیم هر دو ماهىامّا موندى سَرِ دو راهىدِلَم داره یه خواهشکه بگى چى شد نمیُفتى دیگه به یادِشمن موندم و یه چالِشاونى که گفت بِرى رو فقط میخوام بِگامِشمن موندم و یه دنیا که تو اَزَش گُم شدىمنم و زدن و رفتنمو رَد گُم کنىمنم و پُر شدن تو هم از مَردُم پُرىمنم و گَچ بُرىِ مغزَمو لَش خورى با تُرمزى که تَش بُریدمنم و اَشک و وید ههعجب رو بازى کردیتو همه رفتارات فیلمه، *****میدونى؟ تو تنها هُنرِتاین که اَزَم فیلم بگیریه ههعَجب مَرامى داشتىتو منو تو هر سَرابى کاشتیدلهره فازِ بد توَهمکاش تموم شه این قهرا بى آشتى

اى کاش به قلبَم طلوع میکردى تا آتشِ چشمانَت بر هر کسى جُز من خاموش میشدکاشهىاى کاش

یه پروانه ى تنها وسطِ یه دَشتِ بى روحَمبدونِ جُفت و جونور و کَشتیَم ولى نوحَمیه ابراهیمِ بى چاقو و قُربانى و بى فرزندیه جمهورىِ اسلامى ولى آزاد و بى تَرفند

من میخوره به دیوار سَرَمهِى میگیره به سیگار پَرَممن حقِ کسیو نخوردمولى از همیشه که بیمارتَرَممن تَهِ یه چاهِ عمیقَمپَنچَر وسطِ راهِ حقیقتمن یکى شدم که دیگهخیلى فرق باهام داره سَلیقَت

من اگه میزنم تو گوشِت قَلبَمَم میلرزه ولى این غروبو دوس ندارم میزنم طلوع شِهخونِ همه صورَتَم خونِ همه جونِت چون قرمزه رنگِ زبونِت میزنم که جور شهمیزنم که پا شى از خوابِ خُمارى میزنم که پاک شى رو بَرگام یه غُبارىمیزنم میگیرم هر چیزى که دارى میزنم با قدرت ولى پُرِ ریزه کارىدنبالِ تنوعباختَم اون هَمَش بُردمن همه چیزَم بِهَم ریخت تا تَنَم به تَنَش خوردهمون بهتر که لَش بُردبیخودى روزو نَشمُرگُشنِگیشَم پاى مَنه میزد حتى مِعدَش غُردنبالِ مو تو ظرفِ غذا بود گیرو هَمَش سه پیچه دائماً به فکرِ این بود که فقط بپیچهمیبَست دروغ و داد و دوز و کَلک به ریشِتبى جنبه و بى بتهمیزد فقط به ریشهمن میبُرّم و میدوزَممیسوزَم و میسوزَممیپوسَم و میپوسَمتا روشن شى از دیروزَممن بیست چهار ساعتى روزَمبى خواسته هام پیروزَممن بیست همیشه بى نوزدمولى خسته ام از دیروزَمنوشِ جونِت بفرماولى خُب این وسط رفتیم به فاک یه سَر مایه چِشِمون به گرمایه چشم به سوز و سرمایه دوتا چشم هم اضافه شد که پُشته سَرِ مامیگیره از تو سَرَم دردچِشام از گریه وَرَم کردصورَتَم شِکسته تَنَم زردنِگام خسته بَدَن سَردصورَتَم شِکسته تَنَم زرد

من رَکَب خوردمیه فازِ بَد فُرمَممن که فقط گُل میدادممِثه یه قاصِدک مُردَممن تو بِلَک لیستَمنمیخوان دیگه منو اَصَن ولى من قاتلِ شاپَرَک نیستممن تو نَشکستن از تَرَک بیستَممن با چِشم بسته بیدارمحرفام به دردام بستگى دارنمن از دراى بسته بیزارمخسته از این مَردُم بَس که بیکارَنمن تَهِ یه چاهِ عمیقَمپَنچَر وسطِ راهِ حقیقتمن یکى شدم که دیگهخیلى فرق باهام داره سَلیقَت

من بى چَک و چونه میگیرم مغزو نشونهچون بى چِک و سَفته به نفعِ هر دوعِمونهمن غُد و دیوونه بدونِ کُت و بى خونه ههرپى و لَش میام تو باس بدویى خونهمن رو اَمو راستَم خوبَم و خاصَّمدادم بِره حتى وقتى روحَمو خواستنمن بى چَک و چونه میشینم رو نوکِ قلّه میبینمخوبه و کُلِّ مُخا رو موزیکَم قُفله ههآروم و خسته ولى خُب بد شیر و گُندهبعضى وقتا نَرم یه وقتا وحشى و تُندهکارام ضِد و نقیضه رفتارامیه رو منفى یه رو مثبت و رو تیترِ اخبارامیهو دیدى رفت پاهام رو صورتِت رو همکاراتیهو دیدى اذیت شد همه زور و افکاراتیهو دیدى زدمو رفتمو بد کَفِ منىیهو دیدى که فقط یه چى بهت رفته همین ههنوشِ جونِت عزیزمپُشتِ سَرَمَم برو بگو که من مَریضَماگه بازم میخواى بگو برات بریزممن وَصلِ شیلنگ یه ریزَمهَنو بى دنده تیزَمپس بِپّا نخور به میزَمکه دست به مُهره بازیهبا اینکه هنوزَم خیسه مُهره قاضیهمیزنم بَد هم میزنم که نگى راضیهمن بى مُخَم و بى کَلّهنگو صحنه سازیه میزنم به قلعهنمیذارم که به این راحتیا بِبَلعهاِنگا اصلیتَم نازیهنَنَم ازم آسیهپس سعى نکن که وایسى هِىمن از اونام که خنده رو صورتَم ماسیده وهِى خودشو پاس میدهمن اونیَم که فحش میخوره ولى راس میگهچون زبونِش فارسیهچون بینِ این همه اون آدمِ آسیه

من نمیدونم چِقَد بد بودم که سَهمَم اینهنمیفهمم چی کم داشتم اَصَن از بقیهمن چیکار کردم که اِنقدر لَجن و ممنوع شدممن چرا اِنقده از کینه پُرَم و دلخورَممن چرا از مادرَم دل میکَنم از خواهرت دل میبرَممن چرا میچرخه این شکلى سَرَمپِیک میزنم من چرا بُغضَم غذاى هر شبه تنها شدممن چرا ، اَشکَم نمیریزه و هِى پِلک میزنممن چرا چند تا چندا رِل میزنموِل میپَرم من چرا بهشت اونوره اینورممن چرا از همیشه غمگین تَرَم سنگین سَرَم

من میخوره به دیوار سَرَمهِى میگیره به سیگار پَرَممن حقِ کسیو نخوردمولى از همیشه که بیمارتَرَممن تَهِ یه چاهِ عمیقَمپَنچَر وسطِ راهِ حقیقتمن یکى شدم که دیگهخیلى فرق باهام داره سَلیقَت

منظور از من تو این آهنگ ایران بودمن از زبونِ اون گفتمخُب اون که زبون ندارهیه وقت سوءِتفاهم نشه آخه من کوچیکتر از این حرفامدرضمن هر کسى میتونه یه من باشههر منى که خودش بخوادمثلا من عاشقِ خونه ساختنم