سهیل مهرزادگان

Soheil Mehrzadegan

سهیل مهرزادگان (Soheil Mehrzadegan) هنرمندی در سبک پاپ ایرانی مطرح است. او آثاری از جمله انصاف نیست (Ensaf Nist)، مجنونم (Majnoonetam)، سالگرد (Salgard)، هالو فصل (Halo Fasl)، گلی (Goli)، شهرت (Shohrat)، پارس (Parse)، ۱۰۰۱ گل (1001 Gol)، هواس (Havaas)، rage khab، دل دیوانه (Dele Divooneh) و کم‌کم (Kame Kam) را در کارنامه خود دارد.

مارتیک

Martik

مارتیک قره‌خانیان (Martik) در ۲۶ تیر ۱۳۲۸ در محله فرح‌آباد آبادان به دنیا آمد. آبادان آن سال‌ها، با کارکنان انگلیسی و آمریکایی پالایشگاه، شهری با حال‌وهوای غربی بود و مارتیک با موسیقی انگلیسی‌زبان بزرگ شد. الویس پریسلی و بیل هیلی اولین الگوهایش بودند و تصویر بیل هیلی با گیتاری روی گردن، او را هشت‌نه‌ساله پای کلاس گیتار نشاند. با یک دوست آشوری‌تبار گروهی به اسم «نفت بویز» درست کرد و اولین اجرای تلویزیونی‌اش را با همین گروه در تلویزیون آبادان داشت. حدود پانزده سالگی خانواده‌اش به تهران آمدند و مارتیک کارش را با گیتار زدن و خواندن ترانه‌های خارجی شروع کرد. در سال ۱۳۴۹ گوگوش او را در یک اجرای گروه «سول‌بند» دید؛ مارتیک به ارکستر گوگوش پیوست و بعدها سرپرست ارکستر او شد. اولین ملودی‌اش، «چلچله»، سال ۱۳۵۴ با صدای حسن شماعی‌زاده منتشر شد و درِ آهنگسازی را برایش باز کرد. کمی بعد با «حریر» و با ترانه‌ای از زویا زاکاریان، خودش هم به‌عنوان خواننده شناخته شد و اولین آلبومش را در سال ۱۳۵۶ منتشر کرد.

محمد اصفهانی

Mohammad Esfahani

محمد اصفهانی (Mohammad Esfahani)، با نام اصلی محمدمهدی واعظی، در ۱۴ تیر ۱۳۴۵ در تهران به دنیا آمد. پدرش پزشک بود و اصالتی اصفهانی داشت. محمدمهدی از کودکی قرائت قرآن را آموخت و در مسابقات قرآن نوجوانان مقام گرفت. بعد وارد دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران شد و سال ۱۳۷۶ فارغ‌التحصیل شد؛ به همین خاطر هنوز هم خیلی‌ها او را «دکتر» صدا می‌زنند. آواز ایرانی را در مکتب محمدرضا شجریان و علی جهاندار آموخت و موفق به دریافت گواهینامه درجه یک هنری در خوانندگی موسیقی سنتی شد. اولین تجربه حرفه‌ای‌اش سال ۱۳۷۳ بود: تیتراژ سریال «آوای فاخته». از همان‌جا تیتراژ به امضای کار او تبدیل شد و بیش از پانزده تیتراژ سریال و فیلم خواند؛ از «ولایت عشق» و «پهلوانان نمی‌میرند» تا «زیر هشت»، «اخراجی‌ها» و «یه تیکه زمین» که سال ۱۳۹۱ برایش عنوان بهترین خواننده تیتراژ را به همراه داشت.

حمید هیراد

Hamid Hiraad

حمید هیراد (Hamid Hiraad)، با نام اصلی حمید حسین‌زاده، در ۱ بهمن ۱۳۷۰ در تهران و در خانواده‌ای اهل رودسر به دنیا آمد؛ کوچک‌ترین فرزند خانواده‌ای پنج‌نفره. از شش سالگی به کلاس موسیقی رفت، پانزده سالگی با شعر آشنا شد و اول سراغ موسیقی سنتی و ترانه‌سرایی رفت. مادرش را همیشه «حامی اصلی» زندگی هنری‌اش می‌دانست و درباره نام هنری‌اش می‌گفت: «هیراد را مردم انتخاب کرده‌اند.» یکی از آثار سنتی‌اش به دست شرکت «آوازی‌نو» رسید و همکاری‌اش شروع شد. اسفند ۱۳۹۵ اولین کار حرفه‌ای‌اش، «بی‌تاب»، با پازل‌بند منتشر شد. اردیبهشت ۱۳۹۶ «مستم کن» آمد و دو ماه بعد «دلارام»، باز هم با پازل‌بند، او را به شهرت رساند. هیراد تحریرهای آواز ایرانی و ساختار دستگاهی را با تنظیم‌های پاپ، هاوس و الکترونیک ترکیب کرد و در شعرهایش از مولانا، حافظ و سعدی هم وام گرفت.

شمرونی

Shemrooni

شمرونی با نام هنری Shemrooni، آهنگساز، تهیه‌کننده و هنرمند فعال در جریان هیپ‌هاپ و موسیقی مستقل ایران است که بخش مهمی از فعالیت هنری خود را به ساخت موسیقی و فضاسازی در آثار رپ فارسی اختصاص داده است. برخلاف بسیاری از هنرمندانی که بیشتر با اجرای وکال شناخته می‌شوند، جایگاه شمرونی بیش از هر چیز با آهنگسازی، تولید بیت و خلق فضای موسیقایی در آثار مختلف گره خورده است. شمرونی فعالیت حرفه‌ای خود را در اواخر دهه ۱۳۹۰ گسترش داد و در این دوره با هنرمندان متعددی از جریان مستقل هیپ‌هاپ فارسی همکاری کرد. نام او در پروژه‌هایی در کنار هنرمندانی مانند علی سورنا، سعید دهقان، صفیر، نجوا و اعضای مجموعه ملی دیده می‌شود. همکاری با علی سورنا در قطعه «نغمه» نیز یکی از نمونه‌های حضور شمرونی در پروژه‌های مهم موسیقی زیرزمینی ایران است.

بابک جهانبخش

Babak Jahanbakhsh

بابک جهانبخش، خواننده، آهنگساز و نوازنده ایرانی، یکی از چهره‌های شناخته‌شده موسیقی پاپ معاصر ایران است. او با صدای متمایز، قطعات احساسی و حضور مستمر در موسیقی پاپ طی دو دهه گذشته، جایگاه ویژه‌ای در میان مخاطبان این سبک پیدا کرده است. فعالیت حرفه‌ای او از سال‌های نوجوانی آغاز شد و در ادامه با انتشار مجموعه‌ای از آلبوم‌ها و تک‌آهنگ‌های موفق، به یکی از خوانندگان باسابقه نسل خود تبدیل شد. بابک جهانبخش در ۲ فروردین ۱۳۶۲ در شهر بوخوم آلمان به دنیا آمد. علاقه او به موسیقی از کودکی شکل گرفت و از پنج‌سالگی یادگیری پیانو را در مدرسه موسیقی شهر بوخوم آغاز کرد. پس از بازگشت خانواده به ایران، مسیر آموزشی و هنری او ادامه پیدا کرد و علاقه‌اش به موسیقی ایرانی و شرقی نیز پررنگ‌تر شد. او در سال‌های نوجوانی آموزش موسیقی را به‌صورت جدی دنبال کرد و در چهارده‌سالگی مجوز فعالیت رسمی از صداوسیما دریافت کرد.