رستاک حلاج

Rastaak

رستاک حلاج (Rastaak) ۱۳ تیر ۱۳۶۲ در تهران به دنیا آمد؛ در خانواده‌ای که موسیقی در آن غریبه نبود. پدرش علی حلاج خواننده بود و مدتی هم در رادیو دوبله کار می‌کرد. رستاک دوازده ساله بود که گیتار را برداشت و بعدها در رشته موسیقی درس خواند. اولین همکاری جدی‌اش در نوزده سالگی با علیرضا عصار بود. بعد از آن سال‌ها گیتار زد، آهنگ ساخت و ترانه نوشت و کم‌کم صدای خودش را پیدا کرد؛ صدایی آرام کنار گیتار که ترانه‌هایش با بیشتر کارهای رایج بازار فرق داشت. او سبکش را جایی میان پاپ و راک می‌داند.

سینا سرلک

Sina Sarlak

سینا سرلک (Sina Sarlak) ۶ آبان ۱۳۶۱ در الیگودرز به دنیا آمد و موسیقی را از کودکی نزد پدرش بهرام سرلک، از استادان موسیقی لرستان، و با ملودی‌های محلی بختیاری شروع کرد. هفت ساله بود که در سریال «شاخه طوبی» یک ترانه محلی خواند. بعد از آن موسیقی را جدی گرفت: تنبک را در الیگودرز نزد حسن رضایی شروع کرد، برای ادامه به اصفهان رفت و از جمشید محبی آموخت و شش سال شاگرد ناصر فرهنگ‌فر بود. چند دوره در جشنواره موسیقی فجر مقام اول آواز و تنبک را گرفت. بعد قربان سلیمانی او را به محمدرضا شجریان معرفی کرد و سینا هشت سال ردیف آوازی و صداسازی را نزد او آموخت. تار را هم مدتی نزد کیوان ساکت تمرین کرد.

دلکش

Delkash

دلکش (Delkash)، با نام اصلی عصمت باقرپور بابلی، در ۳ اسفند ۱۳۰۳ در بابل به دنیا آمد؛ دختری که پیش از آنکه خواندن و نوشتن بلد باشد، آوازهای محلی مازندران و قرآن‌خواندن مادرش را از بر بود. دوازده ساله بود که پدرش را از دست داد و مادرش او را با یک راننده کامیون که برنج به تهران می‌برد، راهی پایتخت کرد تا پیش خواهرش زندگی کند و به مدرسه برود. سرنوشت او در یک کلاس سرود مدرسه عوض شد. آموزگار موسیقی متوجه شد صدای این دختر «یک نت بالاتر از همه» می‌خواند و او را به اداره موسیقی کشور برد. روح‌الله خالقی بعد از شنیدن صدایش بی‌درنگ اسمش را نوشت، او را به عبدالعلی وزیری سپرد تا ردیف آواز ایرانی را یاد بگیرد و نام هنری «دلکش» را هم برایش برگزید؛ نامی که از یکی از گوشه‌های موسیقی ایرانی گرفته شده است.

نوش‌آفرین

Nooshafarin

نوش‌آفرین (Nooshafarin)، با نام اصلی فاطمه عبدی گلنگشی، در ۱۱ اسفند ۱۳۳۵ در روستای گلنگش در رودبار گیلان به دنیا آمد. پنج ساله بود که پدر و مادرش از هم جدا شدند. در مدرسه برای هم‌کلاسی‌هایش ترانه می‌خواند و همین تشویق‌ها کم‌کم او را به سمت خوانندگی برد. شانسش را شانزده سالگی، سال ۱۳۵۱، امتحان کرد؛ وقتی دانش‌آموز دبیرستان بود و هم‌زمان کار می‌کرد، یک آگهی استودیو برای پیدا کردن چهره تازه سینما را دید و راهی آنجا شد. در همان سال‌ها با کمک فریدون خشنود اولین ترانه‌اش «قبله» را خواند که نخستین بار در برنامه «میخک نقره‌ای» فریدون فرخزاد پخش شد. خودش گفته این ترانه چهار بار در شورای موسیقی رد شد تا بالاخره اجازه پخش گرفت. او گویندگی در برنامه «شما و رادیو» را هم کنار فرخزاد تجربه کرد.

احسان خواجه‌امیری

Ehsan Khajeamiri

احسان خواجه‌امیری (Ehsan Khajeamiri) در ۷ آبان ۱۳۶۳ در تهران به دنیا آمد؛ پسر ایرج، «پهلوان آواز» ایران. در خانه‌ای که موسیقی همیشه جریان داشت، از پنج سالگی موسیقی را شروع کرد، هفت‌هشت ساله به کلاس سنتور و ویولن رفت و پیانو را از خواهرش الیکا یاد گرفت. دوازده ساله بود که برای یک برنامه کودک آهنگ ساخت. احسان در اصل می‌خواست آهنگساز باشد و خوانندگی را اول شوخی می‌دانست. کارش را با ساختن موسیقی بی‌کلام برای مستندها شروع کرد و آلبوم «خاطرات زندگی» را برای پدرش ساخت. هفده ساله بود که آلبوم مشترک «من و بابا» را با ایرج منتشر کرد و در نوزده سالگی، با خواندن تیتراژ سریال «غریبانه» و ترانه «هر چی آرزوی خوبه»، صدایش به همه خانه‌ها رسید.

چارتار

Chaartaar

چارتار (Chaartaar) در سال ۱۳۹۰ با چهار دوست شکل گرفت: آرمان گرشاسبی در جایگاه خواننده، آرش فتحی آهنگساز، احسان حائری ترانه‌سرا و آیین احمدی‌فر تنظیم‌کننده. اسم گروه هم از همین چهار نفر آمده؛ به قول آرش فتحی، مثل سازی با چهار سیم که هر کدام صدای خودش را دارد، اما وقتی با هم به صدا درمی‌آیند، هارمونی تازه‌ای می‌سازند. موسیقی چارتار ترکیبی از حال‌وهوای موسیقی ایرانی و کلاسیک است، با ترانه‌هایی خوش‌آهنگ و تنظیمی امروزی. اولین آلبومشان «باران تویی» در سال ۱۳۹۲ منتشر شد و قطعه‌ای با همین نام خیلی زود آن‌ها را به یکی از گروه‌های محبوب پاپ تبدیل کرد. دو سال بعد «جاده می‌رقصد» و در سال ۱۳۹۶ «دریا کجاست» منتشر شد.