ایرج

Iraj

ایرج (Iraj)، با نام اصلی حسین خواجه‌امیری، در ۱۱ دی ۱۳۱۱ در خالدآباد نطنز به دنیا آمد؛ در خانواده‌ای که آواز در آن ارث بود. پدربزرگش ملا میرزا از خوانندگان نامدار دوره ناصرالدین شاه بود و پدرش نعمت‌الله که ردیف می‌دانست، اولین استادش شد. حسین نوجوان در مراسم تعزیه هم می‌خواند و از تعزیه‌خوان‌هایی که دستگاه‌ها را می‌شناختند، آواز یاد گرفت. بعد از دبستان به تهران آمد و یک مهمانی مسیر زندگی‌اش را عوض کرد: حمید وفادار صدایش را شنید و او را به ابوالحسن صبا معرفی کرد. ایرج از سال ۱۳۲۶ دو سال در مکتب صبا آموزش دید و با معرفی او، بدون هیچ آزمونی به رادیو راه پیدا کرد. کمی بعد وارد دانشکده افسری شد و چون نظامی‌ها نمی‌توانستند با نام اصلی‌شان برنامه اجرا کنند، نام برادرش «ایرج» را برای خودش انتخاب کرد؛ نامی که تا آخر عمر با او ماند. دوستی نزدیکش با اکبر گلپایگانی هم از همان دانشکده افسری شروع شد.

علیرضا افتخاری

Alireza Eftekhari

علیرضا افتخاری (Alireza Eftekhari) در ۱۰ فروردین ۱۳۳۷ در اصفهان، در خانواده‌ای کم‌بضاعت به دنیا آمد. کودک بود که ویولن را نزد طباطبایی یاد گرفت و از دوازده سالگی شاگرد تاج اصفهانی شد و ردیف‌های آوازی را از او آموخت. بعدها از جلیل شهناز و حسن کسائی هم درس گرفت و در سال ۱۳۵۷ در آزمون باربد، در حضور علی‌اکبر شهنازی، داریوش صفوت و علی تجویدی، رتبه اول را به دست آورد. اولین آلبومش «آتش دل» سال ۱۳۶۲ و به توصیه فرامرز پایور، به یاد استادش تاج اصفهانی منتشر شد. در سال‌های بعد با حسین علیزاده «راز و نیاز» و با پرویز مشکاتیان «مقام صبر» را خواند و در اواخر دهه ۶۰ در ژاپن، آلمان، کانادا و بریتانیا کنسرت داد؛ کنسرت «راه ابریشم» در ۲۸ شهر دنیا اجرا شد. در یکی از همین سفرها در ونکوور، شایعه بمب‌گذاری باعث شد او شش ساعت بدون هیچ امکانات صوتی در فضای باز برای مردم بخواند. افتخاری اولین خواننده‌ای بود که بعد از انقلاب اشعار حافظ را به شکل ترانه و تصنیف خواند؛ «روز هجران» و «نفس باد صبا» از این دسته‌اند.

بنیامین بهادری

Benyamin Bahadori

بنیامین بهادری (Benyamin Bahadori) در ۱۸ شهریور ۱۳۶۱ در محله جیحون تهران به دنیا آمد؛ خانواده‌اش اصالتاً اهل تنکابن هستند. در شناسنامه نامش وحید است، اما از کودکی همه بنیامین صدایش می‌کردند. خودش گفته قرار بود همین نام در شناسنامه ثبت شود و نشد؛ برای همین در مدرسه و دانشگاه وحید بود و برای بقیه دنیا بنیامین. شانزده ساله بود که به شعر و موسیقی رو آورد و نوزده سالگی گیتار را شروع کرد. اول ترانه می‌نوشت، بعد آهنگسازی را جدی گرفت و با چند خواننده پاپ همکاری کرد. حتی آلبومی برای کودکان به نام «گل‌های رنگین‌کمان» ساخت. شروع رسمی خوانندگی‌اش با آلبوم «۸۵» بود که یک موفقیت بزرگ تجاری شد؛ هم در ایران و هم میان ایرانیان خارج از کشور.

نیواد

Nivad

نیواد (Nivad) ۱۱ اردیبهشت ۱۳۷۷ در تهران به دنیا آمد. هفت ساله بود که پیانو و گیتار را شروع کرد و از همان کودکی موسیقی بخش جدانشدنی زندگی‌اش شد. او از سال ۱۳۹۹ فعالیت حرفه‌ای‌اش را جدی کرد. سبکش پاپ است؛ ملودی‌های ساده و به‌یادماندنی با ترانه‌هایی که حرف دل نسل خودش را می‌زنند. «دردونه» اولین آهنگی بود که مخاطبان زیادی را به سمت او کشاند و بعد از آن «رفتنی» و «یه لحظه» هم حسابی شنیده شدند.

علی منتظری

Ali Montazeri

علی منتظری (Ali Montazeri) ۶ تیر ۱۳۷۵ در مشهد به دنیا آمد. از کودکی عاشق موسیقی بود و گیتار ساز تخصصی اوست. هم می‌خواند و هم ترانه می‌نویسد. فعالیت موسیقی‌اش را از سال ۱۳۹۱ شروع کرد و با آهنگ‌های عاشقانه‌اش کم‌کم مخاطبانش را پیدا کرد. «حق می‌دم»، «مهربانم» و «بی سر و سامانم» از اولین آهنگ‌هایی بودند که او را معرفی کردند و بعد «جانان» حسابی میان طرفدارانش دیده شد.

علیرضا پویا

Alireza Pouya

علیرضا پویا (Alireza Pouya) از خوانندگان پاپ عاشقانه است که بیشتر با آهنگ‌های آرام و احساسی‌اش شناخته می‌شود. شناخته‌شده‌ترین کار او «نگاه خاص» است؛ آهنگی با ترانه و ملودی میثاق راد و تنظیم امیر پدرام که با جمله «می‌میره دلم واسه تو، واسه اون نگاه خاص تو» حسابی دست‌به‌دست شد و ریمیکس‌هایش هم زیاد شنیده شد. بعد از آن «معجزه عشق» را منتشر کرد و با تک‌آهنگ‌های دیگری مثل «نشونه» کارش را ادامه داد.