مرصاد

Mersad

مرصاد (Mersad) از هنرمندان نسل جدید هیپ‌هاپ و رپ فارسی است که فعالیت خود را در فضای رپ مستقل دنبال کرده و با انتشار مجموعه‌ای از آثار انفرادی و همکاری‌های مشترک، به‌تدریج جایگاه خود را در میان جریان جدید رپ فارسی پیدا کرده است. او در تهران فعالیت می‌کند و موسیقی‌اش عمدتاً در محدوده هیپ‌هاپ و رپ معاصر قرار می‌گیرد. مسیر هنری مرصاد بیشتر بر پایه انتشار تک‌آهنگ‌ها و پروژه‌های مشترک شکل گرفته است. در آثار او می‌توان رویکردی معاصر به ساختار رپ را مشاهده کرد؛ رویکردی که در آن اجرای مستقیم، ریتم‌های مدرن و فضای هیپ‌هاپ در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. این ویژگی باعث شده آثار او در طیف گسترده‌ای از فضاهای رپ فارسی، از قطعات شخصی‌تر تا همکاری‌های چندنفره، قرار بگیرند.

آرشیا

Arshya

آرشیا با نام هنری Arshya یکی از هنرمندان فعال در فضای رپ و موسیقی معاصر ایران است که فعالیت او از اواخر دهه ۱۳۹۰ آغاز شد و به‌مرور جایگاه خود را در میان نسل جدید رپ فارسی پیدا کرد. مسیر هنری آرشیا بیش از آن‌که بر یک سبک کاملاً ثابت استوار باشد، از ترکیب رپ، ملودی و فضاهای متفاوت رپ و هیپ‌هاپ شکل گرفته است؛ رویکردی که در آثار مختلف او، از قطعات شخصی و احساسی گرفته تا همکاری‌های گروهی، دیده می‌شود. فعالیت آرشیا به سال‌های ابتدایی دهه ۲۰۲۰ بازمی‌گردد. حضور او در آثاری مانند «Captain»، «Yeseriaa» و «Barf» از نخستین نشانه‌های فعالیت او در فضای رپ فارسی بود و زمینه را برای شکل‌گیری مسیر مستقلش فراهم کرد. در ادامه، آرشیا با انتشار قطعات شخصی‌تر توانست هویت هنری خود را بیشتر تثبیت کند.

سهیل مهرزادگان

Soheil Mehrzadegan

سهیل مهرزادگان (Soheil Mehrzadegan) هنرمندی در سبک پاپ ایرانی مطرح است. او آثاری از جمله انصاف نیست (Ensaf Nist)، مجنونم (Majnoonetam)، سالگرد (Salgard)، هالو فصل (Halo Fasl)، گلی (Goli)، شهرت (Shohrat)، پارس (Parse)، ۱۰۰۱ گل (1001 Gol)، هواس (Havaas)، rage khab، دل دیوانه (Dele Divooneh) و کم‌کم (Kame Kam) را در کارنامه خود دارد.

مارتیک

Martik

مارتیک قره‌خانیان (Martik) در ۲۶ تیر ۱۳۲۸ در محله فرح‌آباد آبادان به دنیا آمد. آبادان آن سال‌ها، با کارکنان انگلیسی و آمریکایی پالایشگاه، شهری با حال‌وهوای غربی بود و مارتیک با موسیقی انگلیسی‌زبان بزرگ شد. الویس پریسلی و بیل هیلی اولین الگوهایش بودند و تصویر بیل هیلی با گیتاری روی گردن، او را هشت‌نه‌ساله پای کلاس گیتار نشاند. با یک دوست آشوری‌تبار گروهی به اسم «نفت بویز» درست کرد و اولین اجرای تلویزیونی‌اش را با همین گروه در تلویزیون آبادان داشت. حدود پانزده سالگی خانواده‌اش به تهران آمدند و مارتیک کارش را با گیتار زدن و خواندن ترانه‌های خارجی شروع کرد. در سال ۱۳۴۹ گوگوش او را در یک اجرای گروه «سول‌بند» دید؛ مارتیک به ارکستر گوگوش پیوست و بعدها سرپرست ارکستر او شد. اولین ملودی‌اش، «چلچله»، سال ۱۳۵۴ با صدای حسن شماعی‌زاده منتشر شد و درِ آهنگسازی را برایش باز کرد. کمی بعد با «حریر» و با ترانه‌ای از زویا زاکاریان، خودش هم به‌عنوان خواننده شناخته شد و اولین آلبومش را در سال ۱۳۵۶ منتشر کرد.

محمد اصفهانی

Mohammad Esfahani

محمد اصفهانی (Mohammad Esfahani)، با نام اصلی محمدمهدی واعظی، در ۱۴ تیر ۱۳۴۵ در تهران به دنیا آمد. پدرش پزشک بود و اصالتی اصفهانی داشت. محمدمهدی از کودکی قرائت قرآن را آموخت و در مسابقات قرآن نوجوانان مقام گرفت. بعد وارد دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران شد و سال ۱۳۷۶ فارغ‌التحصیل شد؛ به همین خاطر هنوز هم خیلی‌ها او را «دکتر» صدا می‌زنند. آواز ایرانی را در مکتب محمدرضا شجریان و علی جهاندار آموخت و موفق به دریافت گواهینامه درجه یک هنری در خوانندگی موسیقی سنتی شد. اولین تجربه حرفه‌ای‌اش سال ۱۳۷۳ بود: تیتراژ سریال «آوای فاخته». از همان‌جا تیتراژ به امضای کار او تبدیل شد و بیش از پانزده تیتراژ سریال و فیلم خواند؛ از «ولایت عشق» و «پهلوانان نمی‌میرند» تا «زیر هشت»، «اخراجی‌ها» و «یه تیکه زمین» که سال ۱۳۹۱ برایش عنوان بهترین خواننده تیتراژ را به همراه داشت.

حمید هیراد

Hamid Hiraad

حمید هیراد (Hamid Hiraad)، با نام اصلی حمید حسین‌زاده، در ۱ بهمن ۱۳۷۰ در تهران و در خانواده‌ای اهل رودسر به دنیا آمد؛ کوچک‌ترین فرزند خانواده‌ای پنج‌نفره. از شش سالگی به کلاس موسیقی رفت، پانزده سالگی با شعر آشنا شد و اول سراغ موسیقی سنتی و ترانه‌سرایی رفت. مادرش را همیشه «حامی اصلی» زندگی هنری‌اش می‌دانست و درباره نام هنری‌اش می‌گفت: «هیراد را مردم انتخاب کرده‌اند.» یکی از آثار سنتی‌اش به دست شرکت «آوازی‌نو» رسید و همکاری‌اش شروع شد. اسفند ۱۳۹۵ اولین کار حرفه‌ای‌اش، «بی‌تاب»، با پازل‌بند منتشر شد. اردیبهشت ۱۳۹۶ «مستم کن» آمد و دو ماه بعد «دلارام»، باز هم با پازل‌بند، او را به شهرت رساند. هیراد تحریرهای آواز ایرانی و ساختار دستگاهی را با تنظیم‌های پاپ، هاوس و الکترونیک ترکیب کرد و در شعرهایش از مولانا، حافظ و سعدی هم وام گرفت.