شاهرخ

Shahrokh

شاهرخ شاهید (Shahrokh) در ۶ آذر ۱۳۲۸ در محله سلسبیل تهران به دنیا آمد. یازده ساله بود که مادرش را از دست داد و سه سال بعد پدرش هم درگذشت؛ او در خانه خواهر بزرگ‌ترش بزرگ شد. پدرش پیش از مرگ او را به یادگیری ردیف موسیقی ایرانی تشویق کرده بود و شاهرخ ده سال در کلاس‌های اسماعیل مهرتاش در جامعه باربد شاگردی کرد و پنج سال هم نزد مصطفی کمال پورتراب نت و سلفژ آموخت. فعالیتش را سیزده سالگی در برنامه کودک رادیو ایران شروع کرد و مدتی هم به‌عنوان سولیست با کُر ملی ایران در تالار رودکی خواند. سال ۱۳۵۳، در ۲۵ سالگی، اولین ترانه‌اش «دوستت دارم» را با کلام شهرام وفایی منتشر کرد و بعد از آن «شبا بی‌تو» و «راه بیفت» آمدند. اما چیزی که نامش را سر زبان‌ها انداخت، ترانه سریال «غریبه» در پاییز ۱۳۵۴ بود که دو سال هر شب از تلویزیون پخش می‌شد.

هوشمند عقیلی

Hooshmand Aghili

هوشمند عقیلی (Hooshmand Aghili) در مرداد ۱۳۱۶ در محله درغوک آباده به دنیا آمد و بعد با خانواده‌اش به اصفهان رفت. علاقه‌اش به آواز از دبیرستان شروع شد؛ جایی که ترانه‌های دلکش، ویگن، بنان و امین‌الله رشیدی را برای دوستانش می‌خواند. پدرش او را تشویق کرد و هوشمند در دوره‌های جلال‌الدین تاج شرکت کرد و دستگاه‌های همایون و سه‌گاه را نزد او آموخت. بعدها در کلاس‌های محمود کریمی و اسماعیل مهرتاش هم شاگردی کرد و در رادیو اصفهان برنامه اجرا کرد. هوشمند عقیلی در کنار موسیقی، درس هم خواند؛ در دبیرستان ریاضی خواند و بعد در رشته ادبیات انگلیسی فارغ‌التحصیل شد. او سال ۱۳۳۴ خوانندگی را جدی شروع کرد و اولین کارش «ساقی‌نامه» به آهنگسازی اسماعیل مهرتاش بود. آن‌قدر خوب درخشید که برای اجرای زنده در مراسم گشایش تلویزیون ایران، کنار مرتضی حنانه و حسین قوامی دعوت شد.

محمد معتمدی

Mohammad Motamedi

محمد معتمدی (Mohammad Motamedi) در ۲ مهر ۱۳۵۷ در کاشان به دنیا آمد. آواز و نی را از نوجوانی و به‌تنهایی شروع کرد؛ بی‌استاد و فقط با گوش دادن. از سال ۱۳۷۶ شیوه آواز طاهرزاده را نزد حمیدرضا نوربخش آموخت و چون به مکتب آواز اصفهان علاقه داشت، هم‌زمان کارهای تاج اصفهانی و ادیب خوانساری را الگو قرار داد و از راهنمایی حسین عمومی و علی‌اصغر شاه‌زیدی بهره برد. او در رشته کارگردانی از دانشگاه صدا و سیما فارغ‌التحصیل شده است. معتمدی خیلی زود کنار نام‌های بزرگ موسیقی ایرانی قرار گرفت: با گروه خورشید مجید درخشانی، همنوازان شیدای محمدرضا لطفی، ارکستر ملی ایران به رهبری فرهاد فخرالدینی و گروه هم‌آوایان حسین علیزاده کار کرد و گروه «ادیب» را هم خودش بنیان گذاشت. آلبوم‌های «بودن و سرودن»، «وطنم ایران»، «سایه جان»، «بدرود با بدرود» به آهنگسازی علی قمصری، «گاهی سه‌گاهی» و «باده تویی» با حسین علیزاده از کارهای این سال‌ها هستند؛ «باده تویی» تندیس بهترین آلبوم موسیقی اصیل ایرانی را از جشن موسیقی ما گرفت.

مهدی یراحی

Mehdi Yarrahi

مهدی یراحی (Mehdi Yarrahi) در ۲۳ آبان ۱۳۶۰ در اهواز به دنیا آمد. ده ساله بود که به موسیقی کلاسیک غربی علاقه‌مند شد و بعد از دوره راهنمایی، تئوری موسیقی را نزد علی کسرائی آموخت؛ کسی که خودش او را «تنها معلم موسیقی‌اش» می‌داند. پیانو و گیتار را هم خودش یاد گرفت. یراحی در سال ۱۳۷۹ به تهران آمد و حدود ده سال پشت صحنه ماند؛ برای خوانندگان زیادی آهنگ ساخت و از جمله برای داریوش اقبالی کار کرد. چیزی که او را به‌عنوان خواننده معرفی کرد، تیتراژ برنامه «شب شیشه‌ای» بود. اولین آلبوم رسمی‌اش «منو رها کن» در سال ۱۳۹۰ منتشر شد و «امپراتور»، «مثل مجسمه» و «آینه قدی» پشت سر آن آمدند. «آینه قدی» در سال ۱۳۹۶ جایزه باربد جشنواره موسیقی فجر را برایش به همراه داشت.

پازل بند

Puzzle Band

پازل‌بند (Puzzle Band) از آبان ۱۳۹۰ کارش را شروع کرد؛ گروهی از موسیقی الکترونیک که اول سه عضو داشت: علی رهبری، آرین بهاری و مهران عباسی. بعدها مهران عباسی جدا شد و پازل با دو عضو ادامه داد. اولین آهنگ مستقلشان، «برگرد باز اینجا» با صدای علی رهبری، ۲۱ دی ۱۳۹۰ منتشر شد و بعد «بارونای نم‌نم» و «نگم برات» آمدند. علی رهبری متولد ۱۳۶۲ در تهران است؛ موسیقی را آکادمیک نزد لقای حقی و علی فخاریان آموخت، پیانو را پیش چند استاد یاد گرفت و بعد سراغ سازهای الکترونیک رفت. آرین بهاری، متولد ۱۳۷۰، تنظیم‌کننده گروه است و ریمیکس‌های زیادی برای دیگران ساخته؛ از آهنگ «صاف و ساده» به بعد صدایش هم در کارهای پازل شنیده می‌شود.

دلکش

Delkash

دلکش (Delkash)، با نام اصلی عصمت باقرپور بابلی، در ۳ اسفند ۱۳۰۳ در بابل به دنیا آمد؛ دختری که پیش از آنکه خواندن و نوشتن بلد باشد، آوازهای محلی مازندران و قرآن‌خواندن مادرش را از بر بود. دوازده ساله بود که پدرش را از دست داد و مادرش او را با یک راننده کامیون که برنج به تهران می‌برد، راهی پایتخت کرد تا پیش خواهرش زندگی کند و به مدرسه برود. سرنوشت او در یک کلاس سرود مدرسه عوض شد. آموزگار موسیقی متوجه شد صدای این دختر «یک نت بالاتر از همه» می‌خواند و او را به اداره موسیقی کشور برد. روح‌الله خالقی بعد از شنیدن صدایش بی‌درنگ اسمش را نوشت، او را به عبدالعلی وزیری سپرد تا ردیف آواز ایرانی را یاد بگیرد و نام هنری «دلکش» را هم برایش برگزید؛ نامی که از یکی از گوشه‌های موسیقی ایرانی گرفته شده است.