پوبون با نام واقعی پوریا بنکداری، خواننده، آهنگساز، تهیه‌کننده و هنرمند ایرانی است که فعالیت خود را در موسیقی معاصر فارسی با ترکیبی از پاپ، هیپ‌هاپ، آراندبی و موسیقی الکترونیک دنبال کرده است. او متولد ۷ دسامبر ۱۹۹۳ در ایران است و سال‌هاست در تورنتو زندگی می‌کند. هویت موسیقایی پوبون بیش از هر چیز بر تلفیق ملودی‌های ایرانی با صداها و ساختارهای مدرن موسیقی جهانی استوار شده است.

پوبون پیش از آنکه به‌عنوان خواننده شناخته شود، تجربه فعالیت در بازیگری را نیز داشت. او در دوران کودکی و نوجوانی در چند مجموعه تلویزیونی از جمله «آواز خاک»، «کلانتری غیرانتفاعی» و «مدرسه ما» حضور داشت. تجربه بازیگری در سال‌های ابتدایی زندگی هنری او، بخشی از پیشینه‌ای است که بعدها با ورود جدی‌ترش به موسیقی مسیر متفاوتی پیدا کرد.

ورود پوبون به موسیقی به‌تدریج هویت هنری مستقل او را شکل داد. او در ابتدای مسیر خود بیشتر به سمت موسیقی پاپ و هیپ‌هاپ حرکت کرد، اما خیلی زود عناصر الکترونیک، آراندبی و صداهای مدرن را نیز وارد آثارش کرد. همین رویکرد باعث شد موسیقی پوبون در قالب یک ژانر مشخص باقی نماند و میان پاپ فارسی، رپ، هیپ‌هاپ و موسیقی الکترونیک حرکت کند.

یکی از آثار شناخته‌شده دوره ابتدایی فعالیت او «Ghermez» است؛ قطعه‌ای که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد و به یکی از آثار شاخص کارنامه پوبون تبدیل شد. «Ghalbe Shishei»، «Tigh»، «12:34»، «Dvoone» و «Midnight» نیز از قطعاتی هستند که در سال‌های بعد بخش مهمی از هویت موسیقایی او را شکل دادند.

پوبون در طول فعالیت خود همکاری‌های متعددی با هنرمندان رپ و پاپ فارسی داشته است. همکاری با بهزاد لیتو و مستر کیارش در «Bi Marefat» یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌هاست. این قطعه نشان‌دهنده توانایی پوبون در ترکیب وکال ملودیک و تولید مدرن با فضای رپ فارسی است و از آثار مهم دوره‌ای محسوب می‌شود که ارتباط او با نسل جدید هیپ‌هاپ فارسی پررنگ‌تر شد.

«Akharin Mashough» با حضور بهزاد لیتو و Limit نیز نمونه دیگری از همکاری‌های مهم پوبون است. در کنار این آثار، قطعاتی مانند «12:34»، «Dvoone» و «RUNAWAY» نشان می‌دهند که فعالیت او تنها بر همکاری با رپرها متکی نبوده و بخش قابل توجهی از مسیر حرفه‌ای‌اش را نیز به آثار شخصی اختصاص داده است.

یکی از ویژگی‌های مشخص موسیقی پوبون، توجه به فضای احساسی و ملودیک در کنار تولید الکترونیک است. او در بسیاری از آثار خود از ملودی‌های شرقی و عناصر موسیقی ایرانی استفاده می‌کند، اما ساختار تولید را به سمت صداهای مدرن و بین‌المللی می‌برد. این تلفیق باعث شده موسیقی او فاصله‌ای میان پاپ فارسی، هیپ‌هاپ و موسیقی الکترونیک ایجاد کند.

فعالیت پوبون در خارج از ایران نیز تأثیر قابل توجهی بر مسیر موسیقایی او داشته است. زندگی در کانادا و ارتباط با فضای موسیقی بین‌المللی، به او امکان داده تا در تولید آثارش از صداها و ساختارهایی استفاده کند که محدود به الگوهای رایج موسیقی فارسی نیستند. در نتیجه، بخشی از آثار او حال‌وهوایی بین‌المللی‌تر دارند و در عین حال عناصر ملودیک و زبانی موسیقی فارسی را حفظ می‌کنند.

در سال‌های اخیر، پوبون به انتشار آثار جدید نیز ادامه داده است. «NO ESCAPE!»، «HESADAT»، «SEXTAPE» با حضور سپهر خلسه و «HAMECHI» از جمله انتشارهای جدیدتر او هستند. «HAMECHI» در خرداد ۱۴۰۵ منتشر شد و ادامه مسیر پوبون در موسیقی معاصر فارسی را نشان می‌دهد.

در کنار فعالیت به‌عنوان خواننده، نقش پوبون در تولید و آهنگسازی نیز اهمیت زیادی دارد. او از هنرمندانی است که صرفاً به اجرای وکال محدود نمانده و در شکل‌گیری فضای موسیقایی آثار خود نیز حضور داشته است. همین نگاه تولیدمحور یکی از دلایلی است که باعث شده صدای آثار او در طول سال‌ها هویت نسبتاً مشخصی داشته باشد.

از نظر سبک، پوبون را نمی‌توان صرفاً یک رپر یا خواننده پاپ دانست. موسیقی او ترکیبی از پاپ الکترونیک، هیپ‌هاپ، آراندبی و عناصر موسیقی خاورمیانه‌ای است. در برخی آثار، تمرکز بیشتر روی ملودی و فضای احساسی قرار دارد و در برخی دیگر، ریتم و ساختارهای هیپ‌هاپ و الکترونیک نقش پررنگ‌تری پیدا می‌کنند. این انعطاف یکی از اصلی‌ترین ویژگی‌های مسیر هنری اوست.

در مجموع، پوبون یکی از هنرمندان ایرانی است که مسیر خود را از بازیگری در دوران کودکی به موسیقی حرفه‌ای رسانده و در ادامه با تلفیق پاپ، هیپ‌هاپ، آراندبی و موسیقی الکترونیک، هویت مستقلی برای خود ساخته است. از «Ghermez» و «Ghalbe Shishei» تا «Bi Marefat»، «RUNAWAY»، «12:34» و آثار جدیدتر، کارنامه او نشان‌دهنده تلاش مستمر برای ساختن صدایی مدرن و در عین حال متصل به ریشه‌های موسیقی فارسی است.