فتانه

فتانه (Fataneh) در ۱۴ فروردین ۱۳۳۵ در تهران، به‌عنوان اولین فرزند از شش فرزند خانواده به دنیا آمد. نامش هم داستانی دارد: پدرش وقتی برای گرفتن شناسنامه به ثبت احوال رفته بود، از رادیو ترانه‌ای شنید و اسم خواننده را پرسید. مأمور ثبت گفت «فتانه» و پدر همان نام را برای دخترش انتخاب کرد. مأمور هم گفته بود امیدوار است این فتانه هم روزی مثل همان خواننده محبوب مردم شود.

فتانه از اواسط دهه ۵۰ خورشیدی خوانندگی را شروع کرد. بعد از انقلاب، مسیر پرپیچ‌وخمی را پشت سر گذاشت؛ اول به لندن رفت، بعد به ایران برگردانده شد و در نهایت از راه اسپانیا و مکزیک خودش را به آمریکا رساند.

در لس‌آنجلس، فتانه به یکی از فعال‌ترین و پرطرفدارترین خوانندگان زن دهه‌های ۶۰ و ۷۰ خورشیدی تبدیل شد و بیشتر از همه با ترانه‌های شادش شناخته شد. آلبوم‌هایی مثل «تفسیر»، «طلوع عشق»، «گناه»، «سنگ» و «هفت روز هفته» پشت سر هم منتشر شدند و او در آلبوم‌های مشترک زیادی هم کنار خوانندگانی مثل ابی، مهستی، ستار، حسن شماعی‌زاده و شاهرخ حضور داشت.

مشهورترین ترانه او «نامهربون» است که سال ۱۳۶۹ در آلبوم «گل و آتش» منتشر شد؛ ترانه‌ای از بیژن سمندر، با آهنگ حسن شماعی‌زاده و تنظیم مهداد زندکریمی، با ریتم شش‌وهشت و رقصی. بعد از آن آلبوم‌هایی مثل «سالار»، «کولی»، «قناری‌ها» و «باورم کن» هم از او منتشر شد. فتانه امروز در لندن زندگی می‌کند.

از ترانه‌های شناخته‌شده فتانه می‌توان به «نامهربون»، «بذارین برم من» و «گرفتار» اشاره کرد.